Verreisd

Na een paar dagen gestress en weinig slaap had ik eigenlijk weinig behoefte aan vakantie.

Laat staan in een ver vreemd land. Maar eenmaal in het vliegtuig zonder weg terug begon dat gevoel weg te zakken. Na een paar uur boven de Atlantische Oceaan begon ik alweer uitdagingen te zien in plaats van problemen. Zo ongeveer rond dat moment kwam ik erachter dat ik niet rond de middag, maar rond middernacht in Lima aan zou komen. Oeps, verkeerd onthoudenEn ik had nog geen onderdak geregeld, want ´daar had ik toch tijd zat voor´...

Geen probleem, dan bel je tijdens je stop in Atlanta toch gewoon even een hostel voor een pickup vanaf het vliegtuig denk je dan. Dus dook ik mijn Lonely Planet (reisgids) in om erachter te komen dat ik in plaats van Zuid Amerika, Centraal Amerika in mijn handbagage had. Nog geen probleem, in Atlanta moest ik zelf mijn bagage van de band pakken en weer door de douane dragen. Dan kon ik meteen mooi dat boek even wisselen. Maar wat er in Atlanta ook op de band lag. Geen tas. Even vragen leerde me dat de tassen stiekum toch automatisch doorgezonden werden. Ik was waarschijnlijk de enige die daar een tikkie verdrietig over was

Een SMS hulplijn ingeschakeld en met in ieder geval een adres paraat weer terug het vliegtuig in. De eerste negen uur was ik eigenlijk heel goed door gekomen, maar tijdens de tweede vlucht begon de vermoeidheid toch wel toe te slaan. Jammer genoeg paste ik niet zo goed tussen de stoelen dat ik er ook echt een beetje kon slapen. Al die panfluitperuanen om me heen zijn maar ontzettende boffers met hun 1.40m

Middernacht precies lande het vliegtuig in Lima. Met zijn allen (en nog vijf vluchten) in een gezellig kronkelende Eftelingrij die zo´n beetje een uur duurde. Gelukkig had ik in dit vliegtuig wel de goede formulieren gekregen en was ik zo langs immigratie. Dat was op de eerste vlucht niet gelukt waardoor ik daar twee keer achteraan kon sluiten

Ik snap ondertussen wel hoe Homeland Security werkt. Zo´n opgefokte terrorist gaat het nooit van zijn leven overleven om in al die rijen te gaan staan wachten. Wel een beetje jammer voor de rest die hij in de wachtrij uit frustratie opblaast

Toen ik eenmaal door de douane was lag mijn tas al op me te wachten op de bagageband en kon ik op zoek naar onderdak voor de nacht. Ondernemend volk die Peruvianen. Bij het verlaten van de bagagehal doken er direct vertegenwoordigers van drie taxicentrale´s bovenop iedereen. Maar dat was nog niets vergeleken bij die kudde taxichauffeurs die in de aankomsthal stond. Even rustig mijn gedachten ordenenen en een telefoontje plegen om te checken of er nog ingecheckt kon worden vergde nog heel wat overtuigingskracht. Uiteindelijk met een munttelefoon (goede oude tijd) een hostel gebeld (zo uit de Lonely Planet) die nog een kamer bleek te hebben. En toen met de eerste de beste taxi chauffeur vertrokken. Dat afdingen komt een andere keer wel weer, ik had slaap nodig. Op dat moment was ik zo´n 26 uur wakker

Gelukkig maar dat ik zo slaperig was. De rijstijl van die taxi chauffeur had hem in Nederland wel een paar rijontzeggingen opgeleverd en veel vrienden maakte hij er ook niet mee

Al flitsend met zijn grote licht continue op de linkerbaan. Maar het schoot wel op. Van tevoren had ik bedacht dat ik hem zou vragen even te wachten terwijl ik checkte of ik echt wel in kon checken. Maar toen ik uitstapte stonden er direct vijf toeterende auto´s achter hem dus vertrok hij meteen. Dat was nog even een spannend momentje met een onverlichte lobby. Gelukkig kwam er binnen een minuutje een nachtportier opendoen en kon ik inchecken op de enige vrije kamer. Ik kan me herinneren dat ik ik ben gaan liggen en de paar uur daarna heb ik heerlijk geslapenTotdat ik wakker werd en me herinnerde dat het hier zomer is en je dan muggen hebtEen rondje anti muggen spul en toen de nacht af gemaakt,

Vanmorgen ontbeten op een terrasje en een rondje gelopen met een jongen die ook vannacht was aangekomen. Het is hier continue bewolkt en ´s ochtends en later ´s middags hangt de mist (smog?) zo ongeveer tot op de grond. Vanmiddag weer een rondje gelopen en op een terrasje gelunched met een andere hostelgenoot. En net mijn eerste solo supermarkt bezoekje gedaan dat blijft toch altijd een geweldig uitje in het buitenland.

Nu even achter de computer in de Hostel wat al een avontuur op zich is

Vanavond mijn jetlag nog maar een beetje nachtrust gunnen en dan vanaf morgen plannen maken en op stap. Ik heb een tour naar de Amazone gezien die me wel leuk lijkt. Dus misschien ga ik wel apies kijken...

Ring ring

Hey how ya doin'
Sorry you can't get through
Why don't you leave your name
And your number
And I'll get back to you

BTW In tegenstelling tot wat de reclame bovenaan de pagina lijkt te beweren heb ik nog ruimte genoeg voor foto's

Op naar Zuid Amerika

Na drie decennia doordachte geplandheid was het tijd voor iets nieuws. In een poging me jong te voelen (of toch weer voor een paar maanden aan mijn volwassen leven te ontsnappen

) ga ik iets geks doen. Zomaar zonder al teveel planning een stuk reizen in landen waarvan ik de cultuur, gebruiken noch de taal ken. Kansen alom dus om mij daar weer eens heerlijk ouderwets te gaan verbazen .

Een dergelijk avontuur kan natuurlijk niet zonder officiële verslaglegging (anders hadden we nu bijvoorbeeld ook geen Darwinjaar gehad

) dus bij deze maar weer eens een weblog.

22 Februari vertrek ik voor tien weken naar Zuid-Amerika. De eerste zeven weken ben ik nog alleen, maar wanneer de rest van het gezin in april naar Honduras komt sluit ik me bij hen aan. Mijn reis zal me dus waarschijnlijk van Peru, door Ecuador, Panama (Colombia sla ik waarschijnlijk maar over

), Costa Rica en Nicaragua naar Honduras voeren. Maar een echt plan heb ik (nog) niet, misschien is zeven weken in Lima wel helemaal de bom .