Home sweet home 2012

Ineens besefte ik me dat ik alweer meer dan een maand thuis was en mijn verhaal nog niet had afgerond. En er is nog zoveel te vertellen. Hoe ik uiteindelijk heimwee kreeg, mijn terugreis natuurlijk, de verwoede pogingen om onze tomaten nog voor die tijd rijp te krijgen, de barbecue van de bridgeclub, het dolfijnenzwemmen, of hoe ik mijn vakantieliefde bijna mee naar Nederland had genomen... Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen...

Dus doe ik maar een chronologische poging...

Ergens begin februari was het me eindelijk gelukt om een keertje mee te spelen bij de plaatselijke bridgeclub. Dat was nog een heel avontuur op zich. Een potje kaarten kon ik al wel. Maar 26 potjes tussen half acht en half elf is pittig doorkaarten. Dan hadden ze ook nog eens nieuwe gladde rare kaarten met maar op twee hoeken symbolen. In Nederland staan ze op alle vier de hoeken. Ik zag precies dertien witte hoeken. Dat werd anders vasthouden dus

. Opgeteld heb je dan de eerste paar keer best stress. Na zo´n avondje was ik dan ook gebroken .

Begin maart was de jaarlijkse zomer barbecue van de bridgeclub bij de voorzitster thuis. Erg vermakelijk allemaal. De gemiddelde leeftijd van de aanwezigen was vrij dichtbij de zeventig denk ik. En niet iedereen was nog even scherp. Helemaal niet met een borreltje op. En dus kreeg ik op een gegeven moment serieus de vraag hoe oud ik tijdens de oorlog geweest was?!

En dan bedoelde hij toch echt die oorlog met die Duitsers en niet die in Irak... Verder werd ik door de voorzitster zelve op onnavolgbare wijze van mijn partner gepikt voor de komende bridge avond. Ik heb me er maar niet mee bemoeid .

Rond diezelfde tijd liep er ineens een hond los door de straat. Nu liepen die er wel vaker. Maar deze had een lijn om dus ben ik haar maar gaan vangen. Dat was geen uitdaging, binnen vijf minuten lag ze bij ons op de veranda. Niemand in de straat herkende haar. De hondenvanger nam zijn telefoon niet op dus bleef ze een nachtje slapen. De volgende dag bleef ze niet aangelijnd al netjes in de buurt en kwam als ik floot. Echt een leuk beest! Ik begon alweer helemaal te wennen aan al dat gewandel

. Er was nog steeds geen teken van een baasje, dus begon ik me af te vragen of ik haar zou kunnen houden... Maar voordat die gedachte concrete vormen aan kon nemen stond er iemand op de stoep van twee (?!) huizen verder die haar baasje was. Daar ging mijn roze wolk...

Om mijn gedachten te verzetten

. heb ik me toen maar op onze tomaten gestort. Door een collega waren er eind oktober een paar tomatenplanten in de tuin gezet. Die had ik door de zomer heen water gegeven en opgebonden. Er hingen zelfs al zo'n zestig tomaten aan. Maar er kwam maar geen kleur op en het was alweer bijna herfst. Uiteindelijk is het me gelukt er binnen een stuk of vijf rijp te krijgen, maar van harte ging het niet. Even dacht ik nog dat het aan mij lag, maar op bridge lukte het ook niemand... Dus lag het toch echt aan de zomer .

Na een paar maanden Kaikoura was ik dus best gesettled. Met Nederland of naar huis gaan was ik eigenlijk helemaal niet bezig. Totdat ik , tijdens het vouwen van een parachute, een wel heel bekend geluid hoorde. Op ons pieterpeuterige vliegveldje kwam ineens een Cessna Caravan landen. Dat is het vliegtuig waaruit ik op Texel spring. Raar hoe dat zo kan gebeuren, maar vanuit het niets was ik klaar om mijn koffers te pakken

.

Gelukkig mocht dat ook alweer bijna en dus werd het tijd om mijn bucket list af te gaan werken. Een bezoekje aan het miniscule zee aquariumpje, het dorpsmuseumpje, de lokale begraafplaats, een wandeling naar een meer dat ik alsmaar nog zou gaan bekijken en zwemmen met dolfijnen. Dat laatste kon met mijn werkgeversverklaring in ieder geval heel goedkoop

.

Met vijftien man op een boot gingen we op zoek naar een van de enorme scholen die daar met regelmaat vlak onder de kust zwemmen. Die dag geen grote scholen, maar wel een paar kleine groepjes. Dusky dolfins, Flipper, maar dan een beetje anders. Iedereen had een dikke wetsuit aangekregen en was voorzien van zwemvliezen, zwembril en snorkel.

Het plan was eenvoudig. De boot ging vlakbij een groepje dolfijnen stil liggen. Dan mochten wij vanaf de achterkant te water. En was het de bedoeling dat je zoveel mogelijk geluid produceerde omdat die dieren daardoor aangetrokken worden. Nou doet het vaak natuurlijk al redelijk zwakzinnig aan hoe mensen met dieren communiceren

. Denk er nu voor het gemak nog even een snorkel bij waardoor dit moet gebeuren en je snapt dat iedereen blij was dat ie onherkenbaar was

Een paar keer lukte het me om de aandacht van een langszwemmende dolfijn vast te houden. Dat moest door oogcontact te maken en vast te houden. Dat laatste was het ingewikkeldste, want ze doen namelijk het liefst wedstrijdjes rondjes draaien die ze steevast winnen

.

En toen was het tijd om te gaan. Natuurlijk werd die rustige laatste dag ineens enorm hectisch. We zouden drie sprongen doen en voor de middag klaar zijn. Ik had niet eens lunch meegenomen. Uiteindelijk kwam ik, na vier sprongen, om zes uur thuis. Met honger en een enorm lange lijst met allemaal dingen die ik al gedaan had willen hebben. Zoals het leeghalen van mijn kamer en het pakken van mijn tas

. Het was dan ook ruim na middernacht dat ik mijn tas voor de laatste keer sloot. Toen een paar uur slapen en om vijf uur de wekker weer om nog een paar laatste rondjes door het huis te lopen op zoek naar vergeten spullen...

En na veertig uur reizen stond ik dan zomaar weer op station Den Helder waar ik vijf maanden eerder vertrokken was. Mijn tas waren ze op Heathrow natuurlijk kwijt geraakt, maar die kreeg ik een dag later alweer thuisbezorgd. Dat was eigenlijk best praktisch tijdens mijn treinreis

. En na een nachtje thuis geweest te zijn ben ik maar weer naar Texel vertrokken waar mijn caravan alweer op zijn plek stond en ik alleen de stroom nog maar in hoefde te pluggen...

Dit was het voorlopig weer voor 2012... Mooie zomer gewenst allemaal!

Hij is weer voorbij die mooie zomer... 2/2

[Mijn excuses voor de drie mailtjes. De website geeft foutmeldingen, maar blijkt het verhaal toch geplaatst te hebben]

Eigenlijk kan ik over mijn bungysprong zelf heel kort zijn. Mijn latere kerkbezoek maakte meer indruk en het halen van mijn bus naar huis was spannender

. Maar voor de geïnteresseerden dan nu de lange versie...

Ik zal niet zeggen dat ik helemaal niet bang was. Daarvoor is mijn herinnering te vaag

. Zo weet ik dat ik afgesprongen ben, maar kan ik de sprong niet echt terughalen... Maar het was over voor het begon en ik was niet erg onder de indruk... Nadat ik uitgestuiterd was lieten ze me in een bootje zakken en werd ik losgemaakt en naar kant gebracht. Binnen twee minuten na de sprong stond ik droog weer op kant. Een ‘ervaring' rijker. En toen ik de parkeerplaats afreed was ik het eigenlijk alweer vergeten...

Als je in Nieuw Zeeland bent is een bezoekje aan de Milford Sounds een soort ´must´. Nou had ik niet zoveel zin in een 'suffe' boottocht door de een fjord, maar er duiken klonk goed

. Er komt heel veel water van de bergen afstromen, dus ligt er een laag zoet water bovenop het zeewater. Dat is best bijzonder. Dus moest ik een paar honderd kilometer naar het Zuiden.

Onderweg moest ik lachen om het bordje ‘my chocolate is melted' (het was erg warm), en heb maar weer eens een paar liftsters meegenomen... Helaas bleek het Engels van de twee Chileeense dames net zo goed als op het bordje en was de communicatie minimaal. Dus waren dat meteen mijn laatste lifters van mijn vakantie

.

Bij aankomst in Te Anau bleken ze het duiken voor de komende vier dagen gecancelled te hebben?!

En wat moest ik toen nog in dat dorp? Ach ja, niets meer aan te doen. Om niet onverrichter zake terug te gaan ben ik de volgende dag een stuk Kepler Track (bij Manapouri) gaan wandelen.

In dat natuurgebied leven nog Kiwi's in het wild. Het is dus enorm beschermd en staat vol met vallen voor Stoats (om de tweehonderd meter, ik heb ze uitgestapt

). Een prachtig gevarieerd bos. Het ene moment overal varens, het andere moment alleen maar mos of een stuk moeras. Mijn einddoel was een strand aan een kraakhelder meer met een geweldig uitzicht op de omringende bergen. En zandvlooien, heel, heel veel zandvlooien. Een week later had ik nog bulten...

De volgende stop was Wanaka. Daarvoor moest ik eerst terug langs Queenstown en dan over de hoogst gelegen geasfalteerde weg in Nieuw Zeeland, de Crown Range. Haarspeldbocht na haarspeldbocht en aangegeven maximumsnelheden van 15 kilometer per uur

. Met de zon laag aan hemel en een mooie wolkenlucht gaf dat geweldige uitzichten. Het zal wel door mijn polderroots komen, maar autorijden in de bergen blijft bijzonder...

De volgende ochtend uitgecheckt en weer op pad voor ommetje. Dit keer een rondje Diamond Lake. Maar eerst langs Skydive Wanaka. Helaas waren ze hier niet aan het springen. Gelukkig voor mijn collega's had ik kans gezien om het slechte weer mee naar het zuiden te nemen. In Kaikoura hadden ze het druk en Wanaka kreeg de eerste regen in maanden!

De wandeling ging langs een klein meertje omhoog naar de top van Rocky Mountain. Die deed zijn naam eer aan. De terugkerende conversatie met tegenliggers: ´Deze kant is wel heel stijl hoor.´, ´Nou, waar wij vandaan komen ook hoor´

. De top gaf een prachtig uitzicht over Wanaka, het meer en de omgeving.

De volgende halte was Lake Tekapo. Enige schrik toen ik uitvond dat er daar geen plaats meer was in de herberg (geen van de vijf). Dat werd het slapen in mijn auto op de parkeerplaats voor een hostel (dan kon ik in ieder geval douchen). En ineens moest ik in het donker buiten zijn

. Wat een prachtige sterrenhemel. Zelfs mijn simpele camera kon er foto's van maken...

Ik had niet verwacht dat ik echt uit zo slapen in die auto (en dat klopte

). Dus had ik in alle vroegte weer een wandeling bedacht, een rondje naar Mt. John Lookout. Heel hatelijk reden er vlak naast het pad dat ik volgde auto's over asfalt naar de top. Bovenop de heuvel een grote sterrenwacht (oorspronkelijk spionage ding van Amerikanen) schijnbaar was ik niet de eerste die bedacht had dat je daar mooi sterren kon kijken. En weer een mooi uitzicht over het landschap.

Onderweg naar beneden was ik even van het pad af. Nergens meer te bekennen...Omdat ik geen zin had hetzelfde terug te lopen of tijd te verdoen met zoeken bedacht ik dat ik het pad wel zou vinden als ik dwars door het bos naar beneden zou gaan. Gelukkig klopte die theorie vrij snel en kon ik zonder verdere avonturen terug mijn auto in richting Christchurch

.

De heenweg had ik langs de kust gereden, terug ging het over de ‘Scenic Route' (Highway 72) door het binnenland. En na wat hoofdrekenen met afstanden en tijden dacht ik tijd over te hebben. De afslag naar Mount Somers zag er interessant uit, dus tijd voor een kijkje. De Mount zelf heb ik nooit gezien. Maar na een klein buurschap en een paar kruispunten zag ik een lief klein Kerkje langs de weg.

Het bord aan de weg melde dat er maarliefst 1 dienst per maand was, maar de deur stond open. En terwijl ik binnen aan het prikbord de geschiedenis stond te lezen kwam er een oudere dame binnen. ´Oh gut, iemand in de kerk, wat leuk´. Of ik een kopje thee wilde. Nou daar zeg je natuurlijk geen nee tegen... Ze nam me mee naar een klein bijgebouwtje waar een man of vijftien bij een tafel vol eten stond. Ze bleken net hun herdenkingsdienst voor de aardbeving (12:51 21 februari 2011) gehad te hebben. En voor ik goed en wel binnen was stond ik al met een bord in mijn handen. Het kopje thee was lauw (ze hadden alles al opgeruimd geloof ik

), maar heerlijk. Iedereen vond het reuze interessant dat er een heuze gast in hun midden was. Zo raakte ik aan de praat met een meneer die eigenlijk zijn schapen moest voeren, maar bleef hangen tot ze hem uiteindelijk kwamen halen. Helaas had ik niet echt tijd om rond te hangen dus ging nog even door de kerk en toen terug naar mijn auto...

Een voor een kwamen de bejaarden nog dingen terugbrengen naar de kerk. En een voor een begonnen ze me dezelfde informatie te geven die ik eerder ook al op het prikbord had gelezen. Of die een van de eerdere bejaarden me al gegeven had

. Zo heb ik minimaal vier keer gehoord dat de kerk met staalkabels gezekerd was tegen wegwaaien. Onderweg in mijn auto heb ik nog zeker een uur zitten grinniken.

En toen kwam ik weer in de buurt van Christchurch en kwam ik er weer achter dat het tijd kost om door een stad heen te rijden. Helemaal als die stad half afgesloten is in verband met het puinruimen na een aardbeving. En helemaal als die stad toevallig op dat moment ook nog eens bezig is met het herdenken van de eerder genoemde aardbeving en iedereen een middagje vrij gekregen heeft...

Ik zag mijn hele tijdschema instorten. De klok tikte maar door. Ik had een duidelijke deadline in de bus die toch echt ging vertrekken. Maar ik moest ook nog tanken en die auto inleveren... Enigszins opgefokt ging ik tanken en tank hem vol in plaats van half (de naald van de meter was langzamer dan ik al dacht). Alles in het centrum was eenrichtingsverkeer en voor de helft afgesloten door de aardbeving. Makkelijk genoeg op een kaart, maar lastig in het echt. Kostbare tijd tikte weg. Ik had al bij de bus moeten zijn toen ik bij de autoverhuur aankwam. Dus sleutels afgeven (geen tijd voor discussie over het feit dat ik die halve tank niet vergoed ging krijgen) en joggend met bagage de halve stad door. Een paar minuten voor vertrek kwam ik bij de bus. Zwetend als een otter

.

Na een rustige terugreis met bus kwam ik aan in het centrum van Kaikoura. Na een tshirt wissel en een klein wandelingetje was ik waar ik wezen moest. Tien minuten later begon bridge

.

Hij is weer voorbij die mooie zomer...

De zomer die eigenlijk nooit echt begonnen is is nu officieel over. Het is herfst hier. Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik het verschil niet erg merk

. Of het moet zijn dat het 's nachts kouder is en ik weer onder twee dekens slaap. Nog maar een paar weken en ik zit alweer in een vliegtuig terug naar Nederland. Omdat ik de hele tijd op dezelfde plek zat dacht ik niet bepaald veel te vertellen te hebben. Maar toen ik begon te schrijven kwam ik erachter dat ik het mis had... Hieronder deel één. Gezien de weersverwachting komt het vervolg deze week nog wel...

Na Kerst en Nieuwjaar ging alles zijn gangetje. Af en toe springen en mijn vaste fietstochtjes naar de supermarkt, bibliotheek en mijn bridge-avond... Maar ik vond het toch een raar idee om helemaal niets van de rest van het land gezien te hebben. Dus moest ik van mijzelf op avontuur. Een weekje over het eiland reizen. Maar dat is als einddoel voor mij natuurlijk niet specifiek genoeg. Dus werd het bungyjumpen in Queenstown

.

Er was dus een plan. Toen nog een planning. Die werd enigszins beperkt door mijn wekelijkse bridge-avond. Het werd donderdagochtend weg, woensdagavond terug. Dus, zo stelde ik mij voor, zou ik donderdags op de bus stappen en a la Honduras iedere dag een busrit en een dorp doen. Alleen kwam ik er de avond van tevoren achter dat hier helemaal niet zoveel bussen rijden als ik bedacht had. En dat die bussen ook nog eens niet zo ver reden als ik dacht

.

Treinen rijden hier nauwelijks en vliegen is weliswaar snel en redelijk goedkoop, maar je ziet vrij weinig van de omgeving. Dus toen maar een auto gehuurd. Mijn geplande rondje zou zo'n 1.200 kilometer worden en dan kon ik overal welgeteld één dag blijven. De vakantie bij thuiskomst...

1800 kilometer gereden;1000 dollar uitgegeven; 815 foto's genomen; 40 dollar parkeerboete ontvangen; 6 overnachtingen; 5 uur in de bus gezeten; 4 wandelingen gemaakt; 3 Vliegvelden bezocht; 2 Kiwi gezien (levend); 1 Kerk bezocht en 1x43 meter bungee gemaakt...

Na een succesvolle bridge-avond (we werden tweede

) de bus in naar Christchurch. Een nachtje slapen en mijn auto ophalen... Vanaf daar door naar Queenstown. Een rit van zo´n 550 kilometer. Het eerste stuk langs de kust was vrij ´saai´. Maar toen ik eenmaal afsloeg en richting bergen reed werd het een stuk interessanter. De heuvels in, alleen maar bochten, hellingen en afdalingen, en bijna niemand in de buurt. Niemand voor je en niemand achter je. Net Friesland. En als je dan toch in een treintje belandt (drie auto's is al bijna file) dan stop je even en lost probleem zichzelf op. De wegen zijn zo lang en leeg dat ze om de zoveel kilometer, voor de toeristen, met pijlen aangeven aan welke kant je moet rijden. Dit voor het geval dat je uit gewoonte van kant gewisseld bent.

Queenstown binnen rijden was een schok. Winkels, kroegen en restaurants zo ver het oog reikt. En de straten gevuld met mensen die helemaal klaar waren voor het weekend. Vanuit alle rust en ruimte waar ik uren doorheen had gereden was dat wel wat erg druk. Gelukkig had ik een hostel buiten het centrum

.

Queenstown is een oud goudzoekersdorp en daar is iets van blijven hangen. Het nieuwe goud zijn de toeristen. En de nieuwe goudzoekers hebben vergunningen om daar geld aan te verdienen. Iedere adventure sport die je kunt bedenken is aanwezig (parachutespringen, bungy, paragliden, parasailen, jetboaten, waterskieen, down hill mountainbiken, skieën, et cetera...). Verder kent het dorp alleen al meer dan 100 gelegenheden met een vergunning om drank te schenken! En dat alles met maarliefst één fatsoenlijke supermarkt...

Frappant is dat tegen al dat nieuwe glimmende geweld aan hotels, kroegen en restaurants een oud afbladderend dorp aanligt dat bestaat uit zomerhuisjes. Vergane glorie die het op het strand bij IJmuiden geen jaar uit zouden houden. Ondanks het feit dat met al die bergen de ruimte om te bouwen beperkt is groeit het dorp toch steeds verder naar buiten en wordt er in plaats van vernieuwd gewoon nieuw naast gebouwd...

De volgende dag begonnen met een wandeling naar het uitkijkpunt over Queenstown. Een prachtige wandeling door een dennenbos waarin de mountainbikers en zip-liners me om te oren vlogen en die uitkwam bij de Gondola die vanuit het stadscentrum omhoog gaat. Met het wijdse uitzicht over Queenstown en Lake Wakatipu was dat een mooie plek om mijn broodjes te eten

.

Eenmaal beneden kon ik gelegenheid niet weerstaan om een levende Kiwi te zien. Een Kiwi is in dit geval een vogel. Diezelfde vogel die het regimentsembleem was van een van de militia die hier een paar honderd jaar geleden in oorlog was met de Maori. En om onduidelijke reden is dat embleem, van een wormen en maden uit de grond pulkende nachtvogel (denk dikke pluizige Grutto op korte pootjes

), het nationale symbool geworden en is de bevolking zich hier Kiwi's gaan noemen. Er wonen hier dus geen Nieuw Zeelanders!

De vogel is inmiddels praktisch uitgestorven en enorm beschermd. Possums (lieve pluizig buideldieren) en Stoats (Hermelijnen) doen zich tegoed aan de jongen. Deze dieren zijn in het verleden geïmporteerd door Europeanen die dachten dat ze het hier wel goed zouden doen (en dat klopte

). De Possums zouden dan mooi gejaagd kunnen worden voor hun huid en de Stoats waren een manier om van een konijnenplaag af te komen (ook al zo'n geimporteerd dier).

En zo is het eigenlijk met alle natuur in Nieuw Zeeland. Dennebomen groeien sneller dan de lokale bomen en verdringen ze, et cetera... Het eindresultaat is dat de inheemse flora en fauna ternauwernood met beschermingsprogramma's in leven kan worden gehouden. En dat al die importbeesten en planten vogelvrij zijn en je er zoveel van mag kappen, afschieten of doodrijden als je maar wil

. BTW De vrucht Kiwi heeft zijn naam pas veel later gekregen en heet officieel Kiwi Fruit. Maar goed, genoeg geschiedenis, het bezoekje aan het Kiwi park was best vermakelijk.

De volgende dag was het tijd voor mijn bungee sprong. Maar niet voordat ik een parkeerboete had kunnen incasseren. Zondagochtend om 8:40 en binnen vijf minuten in een leeg centrum. Gelukkig zijn de tarieven hier een stuk milder dan in Nederland. Maar ik heb een vrij duidelijke mening over die quotaschrijver die dat op zijn geweten heeft...

De brug waar ik vanaf moest gaan springen was een stuk buiten het dorp. Rotsige heuvels, doorsneden door wit schuimend water. Het bungy gebouwtje aan kant van de weg leek een klein kioskje... Maar toen ik de deur door ging bleek het helemaal in de heuvel door te lopen. Over een groot breed wandelpad dat helemaal 360 graden om de centrale ruimte heenloopt kwam ik een soort marketinghemel binnen. Grote videoschermen met springende mensen, spandoeken, tshirts en rekken met souvenirs schreeuwden mij tegemoet. Helemaal niet aan mij besteed. Wat een fabriek

. Maar goed. Ik checkte in. Kreeg met dikke stift 85 (kilo) op mijn hand geschreven gekregen. En kon naar de brug...

Zoveel geld als er in het gebouw en de winkel in het dorp gestoken was, zo weinig leek er in het daadwerkelijke springen gestoken te zijn. De plateautjes waar je vanaf sprong zaten nog net niet met lijmklemmen aan de (verder mooie) brug... Allemaal vast veilig en professioneel genoeg, maar ineens was alles heel functioneel en minimalistisch in plaats van schreeuwerig en over de top...

Daar stond ik dan in mijn korte broek en tshirt. En niet omdat het zo lekker warm was, integendeel, maar omdat ik het water in zou. Van alle bungymogelijkheden leek ‘zo laag mogelijk' en dan ook nog iets raken me het ‘engst'. En daar doe je het immers voor

.

Nou, en of ik stond te trillen. Maar niet van de angst. Ze waren op die brug nog niet helemaal op volle gevechtssterkte, dus duurde het even voor ik aan de beurt was. Ik heb daar een kwartier staan blauwbekken. Toen ik eenmaal aan de beurt was schudde ik het uit. Binnen paar minuten had ik een handdoek om mijn benen en was het elastiek eraan geknoopt. Opstaan, twee hupjes... En daar stond ik dan op die plank op 43 meter boven de rivier...

Niet echt letterlijk een 'cliffhanger', maar ik doe het er maar mee... Tot over een paar dagen...

Het was eerste Kerstdag 2011...

Ik weet het nog zo goed, want we lagen op het strand...

.

NB In tegenstelling tot wat deze website en de verstuurde emails lijken te beweren heb ik inmiddels genoeg fotoruimte. Nu alleen nog genoeg fotowaardige dingen tegen zien te komen

.

Maar eerst verder waar ik gebleven was. Sinterklaas was erg gezellig. Iedereen leek de hutspot en gehaktbal lekker te vinden. De pepernoten vonden gretig aftrek en het dobbelspelletje viel in de smaak. Ik kwam er vanaf met een heel grote thee mok en een stapeltje piepschuimen vliegtuigjes

.

En zo af en toe kon ik ook een echt vliegtuig in. In Nederland doe ik of tandem of video. Hier doe je dat tegelijk. Maar omdat bijna alle klanten foto´s of video´s willen hebben kon ik daar nooit echt mee oefenen. Dus op een gegeven moment naast de fotocamera nu ook maar eens een videocamera op mijn hand gezet. Van tevoren hadden we wel aan de klant uitgelegd dat het resultaat niet gegarandeerd was. En dan is zo´n vliegtochtje ineens erg druk. Filmen, foto´s maken, verzinnen waar je uit het vliegtuig wil springen en je passagier gerust stellen. Wat kun je blij zijn met zo´n traag vliegtuig

. En het ging nog helemaal goed ook. Ze hoefde hem niet te kopen, maar dat deed ze mooi wel.

Helaas is de zomer hier nog niet echt aangebroken en ligt het springen nogal eens stil. Maar ieder nadeel heeft zijn voordeel. Dus wandel ik wat af. Zo gingen we eens een rondje langs de golfbaan doen. Dat moest hardstikke mooi zijn. Dus de paden op en lanen in, hekken over en achtervolgd door kuddes met koeien. We zullen wel ergens een verkeerde afslag genomen hebben, maar vermakelijk was het zeker

.

Een andere dag met slechte vooruitzichten en veel lage bewolking. Dus een andere memorabele wandeling. De ene baai de heuvels in en een paar baaien verderop er weer uit. Het plan was om daar dan een lift terug naar de auto te ritselen. Vanaf minuut zes begon het te regenen. In het begin stapten we nog om het lange natte gras heen. Totdat we begonnen uit te glijden in de klei. Toen bleek dat natte gras eigenlijk de beste ondergrond om op te lopen. Na anderhalf uur moest er een beekje worden oversteken. Daar zijn we toen dan ook maar dwars doorheen gelopen. We merkten het verschil toch niet. Mijn schoenen bliezen iedere stap belletjes

.

Er stond een stevig windje, maar zo lang we bleven lopen ging het wel en werden we niet te koud. Alleen raakten we halverwege, bovenop de heuvels, een beetje verdwaald. Geen markeringen voor een route en ineens struiken op het karrespoor dat we dachten te moeten volgen. We waren bijna omgekeerd toen we het pad terugvonden. En ineens was alles weer goed

. Na vier uur wandelen door de wolken kwamen we de heuvels weer uit. Ijskoud en met het water dat in straaltjes van ons afliep, want het was natuurlijk nooit gestopt met regenen. Die lift hebben we dan ook nooit gehad. Iedereen reed mooi door. Dus toen moesten we een uur langs de kustweg (100km/u gevuld met vrachtwagens) terug naar de auto. Prima wandelingetje. En als je een achter de vangrail bleef nog best veilig ook. Alleen lagen daar de helft van de tijd chagrijnige zeehonden te blazen. Toen we de auto eenmaal teruggevonden hadden moest de ventilator volle bak aan om hem niet dicht te laten wasemen. Onderweg terug maar bij een supermarkt gestopt voor chocomel en spek voor in de pannekoeken. Maar daar wilden vlot weer weg aangezien we liepen te bibberen. Eenmaal thuis snel onder de warme douche. Onze kleren waren een dag later nog niet droog.

En toen ging het vliegtuig weer in onderhoud, was de ochtend vrij en konden we waarempel een keer met mooi weer wandelen

. Van tevoren iets opgezocht op internet en vroeg op pad. Onze aanwijzing was dat we na de rivier links moesten en dan vanaf de parkeerplaats moesten beginnen met lopen. Dat er onderweg nog afslagen konden komen vertelde het verhaal niet echt. Maar goed, ergens middenin de wildernis stond een bordje ´Car Park´. Geweldig. De wandeling volgde de bedding van een stroompje. Op dat moment stond het water vrij laag en kon je grote stukken droog lopen. Maar niet altijd. Door het water, over stenen, langs watervalletjes en karkassen van weggespoelde beesten. Dat levert mooie plaatjes op. En, met dank aan het grind in mijn sandalen, voeten die eruit zien alsof ik vrij intensief gemarteld ben.

Gelukkig had ik nog andere hobbies achter de hand. Zo ben ik aan het experimenteren met het maken van joghurt en kwark. Kwark kun je hier niet kopen en joghurt is erg duur. Best een interessant proces. Je neemt melk, daar gooi je een schep joghurt in en laat het 24 uur buiten de koelkast staan tot het dik is. Om het vervolgens nog op te eten ook

. Het gaat vrij aardig, maar hier in huis is het proces wat lastig te controleren. Met de zon op het dak wil de temperatuur binnen nogal oplopen. Dus toen ik bij experiment drie thuis kwam was de melk letterlijk de fles uit aan het rijzen. Die lichting is maar naar de vogels gegaan. En die zijn er helemaal gek op. Dagenlang heeft er hier een merel rondgehangen met een kop wit van de kaas.

De volgende poging in de categorie ´zou ik dat hier zelf kunnen maken´ was Satéhsaus. Onder de weinige groenten die je hier kunt kopen zijn in ieder geval ui en prei dus ik zag mogelijkheden voor nasi. Alleen kan dat natuurlijk niet zonder saus. Er gaan best een hoop ingredienten in, maar dan heb je ook wat. Erg lekker bij de overgebleven gehaktballen van Sinterklaas

.

Maar Sinterklaas was alweer even geleden. Het was alweer bijna Kerst. Dus moest er een Kerstboom komen. Vier man en een machette het bos in. Een beetje klimmen langs onze vaste fietsroute naar het dorp leverde een mooie tak. Rechtop in een emmertje met grind staat hij als een ware kerstboom bij windkracht elf in de beneden huiskamer. En opgetuigd met de Kerstdecoraties die Sinterklaas had opgeleverd lijkt het heel wat

.

Het vliegveld Kerstdiner had wel iets Nederlands. Niet qua eten, maar helaas wel qua weer. We zaten buiten aan een zwembad in de volle wind bij een graad of tien. Het duurde dus wat korter dan gehoopt, maar was wel erg gezellig. Gelukkig had Whale Watch diezelfde avond ook hun Kerstfeestje. En zij hadden er al een halve dag met een verkleedfeest, quiz, karaokewedstrijd en gratis drank op zitten. Dus toen wij daar tegen negen uur ´s avonds naar binnen kwamen waren ze aardig op dreef en was onze drank ook gratis

. Terug via een kronkelig paadje door het bos de heuvel over. Leuk in het donker, maar gelukkig had mijn nieuwe telefoon (12 euro inclusief simkaart) een zaklamp.

En toen werd het echt Kerst. En ook zoals het hoort. Zonnig en ruim twintig graden. Eerste Kerstdag hadden we Kerstdiner in het huis. Nou ja, in de tuin

. Iedereen had iets gekookt. Of we om drie uur 's middags klaar konden zijn. En ik maar denken dat ik best aardig Engels sprak. Maar nu blijkt diner dus niet 's avonds. ´s Avonds heb je namelijktea. Toen ik in al mijn onschuld eens ja zei op de vraag of ik tea wilde kreeg ik een bord met eten. Wanneer we het hier over maaltijden hebben vraag ik er tegenwoordig dus maar bij hoe laat. In de tuin, in het zonnetje en iedereen druk smerend met zijn factor dertig was het erg gezellig. Na het eten nog even lekker op het strand gelegen en alvast mijn Nieuwjaarsduik gedaan. Die laatste was met veertien graden overigens weer bijna op Nederlandse temperatuur.

En nu is het feest weer Straks mijn versgebakken Kerstbrood maar eens aansnijden. En tikje laat natuurlijk, maar goed. Ik het recept niet helemaal goed gelezen en kwam ik er vrij laat achter dat het hele project meer dan vijf uur zou duren! Gelukkig bestaat de meeste tijd uit wachttijd. Dat gaf me mooi de kans om foto's uit te zoeken en uit te vogelen hoe ik deeg voor appelflappen en oliebollen moet maken. De benodigde frituurpan heb ik inmiddels voor vier dollar (2,40) bij de kringloop kunnen vinden

. En de foto's staan online...

Prettige tweede Kerstdag en alvast een gelukkig nieuwjaar iedereen!

Haere mai...

Drie weken in Nieuw Zeeland. En ik lig op schema met inburgeren denk ik. Hoewel ingeburgerd hier nog best een ingewikkeld concept is. Zou ik dan moeten in burgeren met de blanke Nieuw Zeelanders, die in de meeste dingen net doen of ze Engelsen zijn; met de hordes met Aziaten die hier rondlopen; of met de Maori die hier zaten toen de blanken de boel kwamen overnemen. Die Maori waren eigenlijk ook niet eens de eersten, maar schijnen ook alweer een ander volk overleefd te hebben. Voorlopig is het hele Maori fenomeen voor mij nog erg onduidelijk en voornamelijk iets voor toeristen. Een beetje zoals Fries in Friesland. Souvenirs met leuke spreuken, een eigen tv station, hier en daar tweetalige borden en plaatsnamen die je niet uit kunt spreken

.

Mijn inburgering betekend voorlopig dat dingen onderhand een ‘vaste plek' hebben en een soort dagritme is ontstaan. 's Ochtends een kop thee met een schaaltje havermout. En dan als er werk is broodjes smeren voor op het vliegveld en vlak voor de klant aankomt die kant op. Op het vliegveld moeten het vliegtuig omgebouwd worden (de stoelen eruit) en alle materialen klaargelegd worden. Als dan de passagier er is dan is het voorbereiden en omhoog. Doordat het hier omringt is door heuvels en bergen is de wind vanaf land vaak erg turbulent. In Nederland heb je daar helemaal geen last van. Heel raar om hier ineens schuddend in het vliegtuig te zitten of met een minimum aan wind te moeten stoppen met springen omdat hij uit de verkeerde richting komt.

Er zijn natuurlijk veel meer redenen om niet te kunnen springen

. Zo is er bijvoorbeeld het periodieke onderhoud van het vliegtuig. Het leuke daaraan is hier dat het vliegtuig dan naarBlenheim moet, zo´n 130 kilometer verderop. In een vliegtuig doe je dat in drie kwartier en heb je meteen een prachtige (rond)vlucht langs de kust te pakken. Blenheim is qua stad niet echt interessant dus hadden we het centrum vrij snel gezien. Dus maar naar de matineevoorstelling in de bioscoop. Tijdens de film kregen we een smsje dat het vliegtuig de volgende dag pas klaar zou zijn. Ineens moesten we blijven slapen. Dat werd bij de ouders van een piloot. Midden tussen de wijnvelden van Marlbourough County in een huis met zwembad. Heel vervelend. En de volgende ochtend dus met nieuwe ‘APK' op zak weer een mooie rondvlucht terug.

Qua rondvluchten gaat het hier sowieso wel leuk. Op het vliegveld zit naast het springbedrijf en een vliegclub ook een rondvluchtenbedrijf dat ‘walvisvluchten' doet. De kust van Kaikoura is een enorm drukke bedoening met walvissen, orca's, dolfijnen, zeehonden, pinguins en alle daarbij behorende commerciele activiteiten. Sterker nog het dorp Kaikoura ontleent zijn bestaansrecht aan het toerisme dat hier op afkomt. En ineens werd ons op een rustige middag gevraagd of we zin hadden om mee te vliegen met zo'n walvisvlucht. Dus wij ons reddingsvest om en rennend het vliegtuig in. Heel raar om zo lang zo laag te vliegen. Ook best interessant twintig kilometer uit de kust zo laag te vliegen in een eenmotorig vliegtuig

. Het eerste dat we tegenkwamen was een grote school dolfijnen. Verder vooral veel lege zee. Maar toen ineens twee grote gemotoriseerde catamarans van de Whale Watch die heel hard een kant op voeren. En waar de Whale watch is... zijn de walvissen dus na enig rondcirkelen werden we beloond met het uitzicht op de rug van een luchthappende walvis. Best groot zo'n beest.

Maar natuur kan ook klein en schattig zijn

. Twintig minuten buiten Kaikoura worden zeehondenjongen in grote aantallen door hun moeders afgezet. Die moeders moeten op jacht en zijn vaak wel een paar dagen weg. In die tijd spelen deze pups met tientallen tegelijk in een klein meertje onder een waterval. Dit alles, op vijf minuten wandelen van de weg, in het bos. De zeehonden liggen hier sowieso bijna overal op en langs de kust. Je kunt zelfs op excursie om met ze te gaan zwemmen. Er zijn hier wat dat betreft genoeg excursies. Je kunt hier ook met dolfijnen zwemmen, op verschillende manieren naar walvissen kijken, en op albatros excursie.

Maar daar heb ik nog maanden de tijd voor.Eerst hadden we een andere excursie op de agenda. Het beklimmen vanMount Fyffe(1600 meter). Volgens Wikipedia niet eens noemenswaardig in de lijst ‘noemenswaardige heuvels', laat staan in de lijst met bergen. Maar, ik kan uit eigen ervaring vertellen, best een hele tippel om bij de top te komen

. Op een vrije middag met zijn drietjes die kant op. Na twintig minuten hoorde ik mijn hartslag in mijn oren en waren mijn benen zuur. En toen hoefde ik nog maar twee uur tot de top... Omhoog, omhoog, omhoog en steeds weer die haarspeldbocht waarachter er toch wel een vlak stuk zou liggen, maar helaas... Die vlakke stukken zijn enorm dun gezaaid op Mount Fyffe. Gelukkig staan er wel wat verwaaide dennen waar we af en toe achter konden schuilen. De wind was opgestoken en stond zo hard dat de denneappels die we omhoog gooiden horizontaal uit zicht verdwenen!Na die wandeling (die in totaal zo'n vijfeneenhalf uur in beslag nam) liepen we de eerste paar dagen wel even wat bedachtzamer.Maar goed, wij hoeven eigenlijk ook helemaal niet te lopen. In tegenstelling tot twee vrienden die besloten hebben het Zuidereiland van Nieuw Zeeland (825 kilometer hemelsbreed) door te wandelen en daar drie maanden de tijd voor te nemen. Nu houd ik best van een wandelingetje op zijn tijd, maar je kunt het overdrijven denk ik.

Nee, dan heb ik heel andere hobbies in gedachten. En er lijkt zowaar schot in te zitten. Het bleek moeilijk de secretaris van de plaatselijke bridgeclub te pakken te krijgen. En zijn telefoonnummer was de enige informatie op het internet. Hoewel, er stonden wel competitiescores. En in die scores de namen van de spelers. En een van die namen bleek de naam van de lokale huisarts. Dus toen ik de huisartsenpost belde kon de receptioniste (de vrouw van de huisarts?

) me haarfijn uitleggen hoe het met de bridge zat. Dus dat gaat helemaal goed komen. Verder (b)lijkt mijn collega en huisgenoot Edel het spelletje wel te zien zitten en ben ik als eenoog geüpgraded tot bridge docent met als doel om ons als paar naar een competitieavond te krijgen. Ik ben enorm benieuwd.

Nu kwam ik hier natuurlijk niet om te bridgen. Maar het is hier nog voorjaar dus aardig rustig met springen, dus duurde het even voor ik aan het werk raakte. Maar vorige week was het dan zo ver dat ik mijn eerste werksprong kon maken. Tandemspringen, net als thuis, maar dan met een fotocameraatje op mijn hand. Heel vermakelijk en de eerste keren best weer even ingewikkeld. Camerahouder op je hand, maar waar zit dan je hoogtemeter, hoe werkt die camera, oh ja, je moet hem aanzetten. En dan in vrije val met dat ding proberen te mikken terwijl je lachend met tweehonderd kilometer per uur naar beneden stortend je hoogtemeter in de gaten houdt, op tijd je parachute wil openen en poogt om ook nog eens een blije passagier in beeld te krijgen. Heerlijk!

Mijn eerste sprong met die camera ging zo goed dat ik er meteen een tweede achteraan kon knopen en die werd meteen memorabel.

Waarschijnlijk vanwege een combinatie van spanning en turbulentie in het vliegtuig was mijn passagiere (we noemen geen namen

) ineens een beetje misselijk onder de parachute. Niets mis mee, dat kan de beste overkomen. Alleen zei ze niets, maar gooide ze alles er gewoon ineens maar uit. Ach ja, eens moet de eerste keer zijn. Het levert in ieder geval interessante plaatjes op.

Vandaag zullen we waarschijnlijk weinig springen. Het gaat de hele dag miezeren. Maar dat klopt ook wel, want vanavond is Sinterklaas. Dus dat wordt pepernoten bakken, hutspot maken en cadeautjes inpakken... Dat zit wel goed dus met die inburgering

. Sinterklaas moest hier wel wat eerder komen anders was hij niet op tijd terug in Nederland denk ik. En hetzelfde geldt blijkbaar voor de Kerstman, want volgende week hebben we ons vliegveld Kerstdiner.

Down under...

Goed, na enig nadenken was de kogel door de kerk. Naar Nieuw Zeeland voor de winter (zomer). Om te werken deze keer. Ideaal, want dat betekent een hoop minder stress om bestemmingen en plannen. Nu moest ik me ineens druk gaan maken om dingen als een werkvisum, belastingnummers en een bankrekening. Gelukkig is er een tekort aan tandem instructeurs in Nieuw Zeeland, dus visum was zo binnen. Dat werd dus koffers pakken, maar eerst nog wat dozen

Verhuizen van Texel naar Den Helder. Vervolgens verhuizen van Den Helder naar Julianadorp. En uiteindelijk dus verhuizen van Julianadorp naar Nieuw Zeeland.

Geheel in stijl kwam weer veel te veel op mijn laatste dag aan

. Om mijn vlucht te halen moest ik om vier uur in de trein zitten. Maar om half drie had ik nog geen kleding bij mijn tas liggen. Alleen een berg papieren, camera's, springpakken en snoeren, heel veel snoeren... Snoeren voor een laptop, twee fotocamera's en een video camera... Allemaal electronica, die wil je niet in je ruimbagage natuurlijk. Dus toen mijn handbagage was ingepakt kon ik er nog net een tandenborstel en een boek bij krijgen voordat hij over zijn gewicht ging. En zeven witte t-shirts verder was ook mijn ruimbagage klaar .

De vlucht ging met een overstap op Londen Heathrow, een stop op Singapore en een overstap op Sydney naar Christchurch in Nieuw Zeeland. Omdat ik het ergste verwacht had viel het eigenlijk nogal mee. Film kijken op je persoonlijke entertainmentsysteempje, gin en tonic voor het eten, wijntje bij het eten, beetje slapen, en dan maar weer eens overstappen. En dat drie keer. Na vierendertig uur en 18.000 kilometer reizen stond ik in Nieuw Zeeland. Wat een genot om midden op de dag aan te komen en, voor de verandering, ook nog eens te begrijpen wat er om je heen gebeurt.

Een collega was diezelfde ochtend van dat vliegveld vertrokken en dus stond er een auto voor mij klaar op de parkeerplaats. Het zal er dubieus uitgezien hebben dat ik daar lijkbleek, ongeschoren met de wallen onder mijn ogen en mijn haar overeind probeerde uit te vinden waar hij de sleutel verstopt had. Maar ik heb hem gevonden en kon dus weg voor ik opgepakt kon worden

.

Vanwege de Engelse roots rijden ze hier aan de linkerkant op de weg. Een uitdaging op zich, laat staan met een jetlag. En helemaal als je niet weet waar je bent en waar je heen wil. Gelukkig zijn ze hier erg vriendelijk en heeft er nog maar een keer iemand naar me getoeterd

.

Omdat ik de volgende dag een medische keuring moest ondergaan bleef ik een nachtje in Christchurch slapen. Op internet had ik een paar hostels gevonden die me wel aardig leken. Lekker in het centrum zodat ik ´s middags lekker een rondje kon winkelen en ´s avonds uit eten kon. En toen kwam de verassing... Oh ja, het centrum van Christchurch ligt plat, je kunt er niet in...

De aardbeving van begin 2010 is door ons alweer bijna vergeten (als we er überhaupt al van wisten). Omdat je er niets meer van hoort verwacht je eigenlijk dat dan ook klaar is. Heel bijzonder om hier te zien hoezeer hier, meer dan een jaar later, het dagelijks leven er nog steeds door wordt bepaald. In Christchurch zelf, maar ook in de rest van het land. De instortingen zijn opgeruimd, maar alle twijfelgevallen staan er nog.Hele wijken staan erleeg. Er zijn radiospotjes van de verzekeringsmaatschappij dat ze er hard aan werken om te zorgen dat iedereen zo snel mogelijk zijn schaderapporten krijgt. ‘Rebuilding' is een groot thema in de verkiezingsstrijd. En bij de huisarts een poster over leven na de aardbeving. Met hierin onder andere tips om om te gaan met kinderen en bejaarden die het niet meer snappen, geluk in kleine dingen gaan zoeken, wegblijven bij drank en dergelijke...

Gelukkig lijkt het buiten het centrum allemaal mee te vallen. Dus kon ik na het inchecken in mijn hotel alsnog een winkelcentrum opzoeken. Ik waande me in Amerika. Christchurch is net California, maar dan met Aziaten in plaats van Mexicanen. Veel fastfood, alles groot, teveel keuze en gevuld met 4WD's en pickups. En natuurlijk de bijbehorende tailleomvang van veel mensen

. Veel 'comfortabele kleding' als fleece truien en jogging broeken. Aan de andere kant van het spectrum ook weer veel te kort en diep uitgesneden. Helaas zie je daardoor regelmatig vreselijke tatoeages die hier schijnbaar in zijn bij vrouwen op hun borst(en). Ook erg in (misschien door recyclinggolf na de aardbeving ) is kleding die gemaakt lijkt te zijn van vitrage. Je verzint het niet. Shirtjes als oude gordijntjes of stretch topjes met diezelfde motieven?! De verklaring moet volgens liggen mij in de schooluniformen die de jeugd hier jarenlang verplicht dient te dragen. Op zich iets voor te zeggen. Maar van de uniformen die ze hier voor die arme kinderen uitzoeken raak je inderdaad wel afgestompt volgens mij .

Na een nachtje slapen dus op pad voor mijn medische verklaring. Ik was er te vroeg. Gelukkig maar. Mijn afspraak van een uur stond als tien minuten in de computer, maar nu kon ik nog net voor het spreekuur uit geholpen worden. Oren, ogen, hart, organen, reflexen, ECG, urine en bloed werden bekeken. In Nederland sta ik bij de huisarts binnen drie minuten met medische verklaring weer buiten. Maar goed, deze kost dan ook tien keer zo veel en is maarliefst twee keer zo lang geldig

. Toen ik 's middags ook nog mijn longfunctie had laten testen kon ik dan eindelijk op pad naar mijn eindbestemming Kaikoura.

Omdat ik in Honduras gemerkt had hoe leuk het was om een lift te krijgen (en het me wel handig leek als er iemand tegen me praatte om me wakker te houden

) heb ik een paar lifters opgepikt. De weg voerde over hondertachtig kilometer ‘Highway'. Het begrip highway is niet te vertalen met snelweg. Aan de ene kant mag je er wel honderd, maar aan de andere kant fietsen er wel mensen langs. En aan die andere kant moet je rijden, het blijft raar . Afslagen kennen geen uitvoegstroken en bewegwijzering staat er pas bij de afslag zelf. Op dat moment moet je dus nog gaan remmen voor de afslag waar je al bent. Gelukkig hoefde ik alleen maar rechtdoor dus heb ik daar mee geen ongelukken veroorzaakt

Het huis in Kaikoura is een oude Bed and Breakfast dus met een hoop kamers en mooi uitzicht op bergen en vlakbij de zee... We wonen hier nu met zijn zevenen. De club is compleet. Nu alleen nog even inwerken en dan kon ik aan de slag. En drie hemeltergende en zwaarbetaalde online examens later ben ik administratief zo ver. Ik mag met een tandem uit een vliegtuig. En wat voor een vliegtuig

Ik ben een vliegtuig gewend waar we met zijn vijftienen in zitten. De ´Echo Kilo Echo´ is een lief klein vliegtuigje voor drie. Als het vliegtuig op Texel een Volkswagen Transporter zou zijn, dan is dit een Mini Cooper. En daar kom ik met al mijn ellebogen en knieën inderdaad lastig in. En uit

. Nadat ik het op de grond eens geprobeerd had zag ik wel een beetje tegenop. Maar vanmiddag mijn eerste tandem hier gedaan met een collega en die ging heerlijk...

Het uitzicht uit het vliegtuig is prachtig. De zee blauw. Zandstrand. En dan direct aan de kust bergen tot wel een paar kilometer de lucht in. Een uitzicht waar ik nog lang niet op uitgekeken ben en dat allerhande kansen op vrijetijdsbesteding en avonturen biedt

.

Home sweet home...

Een week 'thuis' alweer... En alweer bijna helemaal gesettled. En behalve wat af en toe oprispende Spaanse woordjes kan ik eigenlijk nergens meer aan merken dat ik drie maanden op een ander continent gezeten heb... Bij deze nog eenofficiëleafsluiting van dit avontuur met een verhaaltje. Nogmaals dank voor alle leuke reacties. Wil de laatste het licht uit doen?

De dag voor we Roatan verlieten kwamen er ineens verontrustende berichten in het nieuws over aswolken en nieuwe sluitingen van de luchthavens in Europa. Dinsdag 18 moest er door de rest gevlogen worden en maandag 17 mei ging Schiphol dicht! Op was het niet heel dramatisch geweest om een paar dagen langer op Roatan te blijven

maar omdat er nog niets definitief was moesten we toch op pad.

De eerste boot (van de twee per dag) ging om 07:00! Dat betekende voor de verandering weer eens om 05:00 opstaan

De terugreis met het veer ging over spiegelgladde zee dus de tissue-en-plastic-zakjes-kots-opruim-mannen hadden het erg rustigIn La Ceiba konden we met zijn vijven samen met al onze bagage in één taxi mee naar het busstation. Daar moesten ze dan wel met zijn vieren voor op de achterbank en kreeg ik mijn bagage op schoot voorin

Eenmaal op de busterminal heb ik de familie langs de horden taxi en bus chauffeurs aan een bus naar San Pedro geholpen. Ik dacht dat het een express bus was die nergens zou stoppen behalve op het eindstation. Dat had ik mis

Achteraf hoorde ik dat ze overal mensen hadden opgepikt en afgezet en dat de bus (zoals gebruikelijk) belaagd was door hordes met verkopers. En je kunt echt vanalles kopen in die bussen, water, chips en snoep bijvoorbeeld. Maar ook DVD’s, kerkdiensten en potentieverhogende kruidenmiddeltjes. Dus had de familie nog een mooie culturele ervaringZelf ging ik de andere kant op om nog een dagje te raften.

Binnen een half uur was ik van de stad in de jungle. De ‘jungle lodge’ waar ik zou gaan slapen was prachtig gelegen op een heel groot stuk natuur. En dat privéparadijsje was tot de rand gevuld met alle mogelijke bomen, planten en dieren die ik tot dusver in Honduras gezien had. Helaas had het ‘droge seizoen’ zijn naam eer aan gedaan en was er al een maand niet geraft vanwege de lage waterstand in de Rio Cangrejal. Maar wonder boven wonder had het de dag ervoor geregend... en druppelden er ’s middags ook nog eens genoeg mensen binnen om de excursie door te laten gaan dus kon ik de volgende dag op pad...

Misschien lag het aan de waterstanden en misschien lag het ook gewoon aan mij

Maar ik was niet zo onder de indruk van het rafttochtje. Ik had me er meer van voorgesteld. Maar de rust van ons tochtje was wel veraderlijk. Want zonder gids waren we minimaal een paar keer omgeslagen of gewoonweg verdronken denk ik, want stiekem is dat water toch wel erg sterk...

Terug in San Pedro Sula had ik via email afgesproken met een Nederlands meisje dat daar vrijwilligerswerk doet in een weeshuis. Wat een wereld van verschil met het eerste weeshuis dat we bezocht hadden. Dit was opgericht, gefinancieerd en gerund door buitenlanders en ineens lopen de kinderen er dan leuk gekleed en goed doorvoed bij en worden ze ook nog eens tweetalig opgeleid. Ik ben wel blij dat ik dat nog even gezien heb voor ik wegging.

´s Avonds begon het een beetje te regenen. Ik weet uit ervaring hoe hard het kan regenen in Honduras, maar ik was ook al een paar keer ´gefopt´ met een miezerbuitje dus ik verwachte er niet veel van. Maar op mijn laatste avond gingen de hemelpoorten nog eens goed open. De straten blank, zwemmende konijnen

, stoomuitval en vuurballen door de straatWat een prachtige afsluiter van je vakantie. Nadat het gestopt was met regenen stroomde er nog uren lang genoeg water door de straat om in te kunnen zwemmen en terug in mijn hostal stonden beide verdiepingen blank

Mijn laatste ochtend heb ik geheel in stijl baleadas (grote tortilla´s met de gebruikelijke vulling

) gegeten op de plaatselijke markt en vervolgens een taxi gepakt naar het vliegveld. Mijn reis was lang en saai, maar met 16 uur toch een stuk korter dan de 24 uur die de rest er twee dagen eerder over gedaan hadNa afgehaald te zijn door Justin (en Gré en Louis) heb ik thuis mijn tas leeg geschud en weer gevuld voor Texel en met de laatste boot en na een fietstochtje van twintig kilometer was ik weer ‘thuis’ in mijn caravan...

Heerlijk hoe je hier gewoon in je t-shirt kunt lopen, maar dan wel zonder bij iedere beweging in zweten uit te barsten

Al is het de laatste dagen wel weer truienweer gewordenEcht Nederlandse kost ben ik nog niet aan toe gekomen, maar de aardappelen en zuurkool liggen al klaar in de voorraad en vanavond ben ik uitgenodig om pannekoeken te komen eten (en bakken

)...

Zoals ik al zei ben ik al bijna weer vergeten dat ik op vakantie geweest ben, maar kan ik het nog wel aan kleine dingetjes merken... Helemaal geen Franse woorden meer weten (ik kan alleen maar Spaanse verzinnen ineens

) Aarzeling wanneer ik een hond wil aanhalen (hier bijten ze een stuk minder) of uit de kraan ga drinken. Verwarring op het toilet (hier mag je je papier doorspoelen). En iedere avond het gevoel dat het nog hardstikke vroeg is wanneer de zon onder gaat. De afgelopen drie maanden bepaalde de zon mijn ritme, om half zeven had ik gegeten en kwam ik eigenlijk niet meer buiten, en ineens gaat de zon om half elf pas onder... Dat laatste is blijft nog wel even raar denk ik...

Nu maar hopen op een ontzettend mooie en drukke zomer op Texel en hopen inspiratie voor de winter. Voorlopig dus even niets om over te schrijven, maar met de Strand6daagse (met acht man familie!) moet ik er maar eens aan geloven ben ik bang... Dan gaan we Twitteren

Wat vliegt de tijd...

Nade vliegende start van onze rondreishadden we het plan om een paar dagen rustig aan te doen aan Lago Yojoa. Maar om nou een hele dag niets te doen was ook wat overdreven dus waren er een paar activiteitenbedacht. Dat moest makkelijk kunnen, want we hadden nauwelijks reistijd...

Ons vogeluitje begon om 06:30. Onze gids had in de jaren zestig kunstgeschiedenis gestudeerd en was vervolgens in India helemaal gefascineerd geraakt in vogels. Met zo'n curriculum moet je gewoon een lange grijze baard in een vlecht hebben, en die had Malcolm gelukkig ook

In twee kleine roeibootjes gingen we op pad. Na vier uur over het meer geroeid te zijn wisten de inzittenden van de ene boot een hoop vogels te benoemen, had de andere boot het erg gezellig gehad en had iedereen pijn in zijn ‘onderste onderrug' van het zitten

Het enthousiasme om vogels te kijken was inmiddels iets getemperd, maar voor s middags stond er nog een natuuruitje op de planning. Na een paar stevige klimmetjes (met de auto

) bereikten we de ingang van het natuurreservaat. Op het terrein waren paden uitgezet die langs watervalletjes en uitzichten voerden. Om het helemaal ´af´ te maken was het gebied was gevuld met kolibries. Na een stukje wandelen hield een deel het voor gezien. Samen met Louis nam ik een vervolgpad dat ons in 90 minuten terug bij de ingang zou brengen. Foutje bedankt!90 Minuten was het tot aan het eerstvolgende uitzichtpunt, toen nog 45 tot het daarop volgende en uiteindelijk nog weer 75 tot de uitgang! Als we de bordjes goed gelezen hebben hebben we in ieder geval 400 meter geklommen (en weer gedaald) en de afstand van drieëneenhalf uur in tweeënhalf uur gedaan Toen we terug waren was de rest inmiddels voorzichtig ongerust aan het worden, want het was ondertussen bijna donker

Nu iedereen weer helemaal ‘uitgerust'

was konden we weer op pad naar onze volgende bestemming Na een kort bezoekje aan El Progresso zetten we koers naar de Atlantische kust. Tela heeft prachtige witte stranden, blauw water en staat vol met palmbomen. Hier ontdekten we weer eens hoe internationaal de economische wetten zijn. Hoe toeristischer een bestemming wordt, hoe hoger de prijzen van vanalles. Onze overnachtingskosten gingen over de kop net als onze restaurantbonnetjes. Maar voor al dat geld slaap en eet je dan wel met uitzicht op zee... Gelukkig was dit alles voor een paar ´rijke buitenlanders´ nog wel te doen, maar het verschil in onze pin frequentie was duidelijk te merken

Na meer dan een week in Honduras waren broer en zuslief eindelijk fysiek in staat om ´s avonds een keertje op stap te gaan. Aldus geschiede... De discotheek waar we eindigden had een redelijke DJ en er was een schuimfeest aan de gang dus het werd een dolle boel. Zo gezellig dat ik me ´s nachts in bed en de volgende dag ineens niet meer zo heel lekker voelde

Gelukkig hoefde ik dan maar naar George te kijken om me op te vrolijken. Die arme jongen gaf bijna licht

Onderweg naar onze eindbestemming Roatan kwamen we eerst nog door La Ceiba. Omdat we er ook dieren konden zien in plaats van alleen maar vogels wilden we wel naar een natuurpark. Een dagarrangement via een reisbureautje koste alleen per persoon 90 dollar!? Dat viel wel een beetje buiten de begroting en moest goedkoper kunnen. Ik zou ´s middags eens met George langs het park rijden om te zien wat we zelf konden regelen. Onderweg naar het park zouden we Gré, Josué en Lianne op een strandje droppen en na afloop weer afhalen. Alles was volgens George een paar minuten ver weg dus ging dat makkelijk lukken...

Het strandje bleek op twintig minuten rijden te liggen. Het natuurpark lag ‘een paar minuten' de andere kant op, de reis erheen duurde 55 minuten

Vervolgens mochten we een half uur wachten tot er iemand was die ons iets kon vertellen over het treintje het park in... George had beloofd binnen een uur weer terug op het strandje te staan, maar dat gingen we dus niet helemaal meer halen. Uiteindelijk kwamen we tegen zevenen weer terug bij het strand waar de rest inmiddels al wel een tijdje niet meer lag aangezien de zon al onder was... Bij terugkomst in het hotel had ik bijna drie uur auto gereden, maar ook een hoop geld ‘verdiend'. De kaartjes waren ineens maar 7 dollar per persoon! En de volgende dag hebben we een hoop lol gehad met het zoeken naar dieren (niets gezien natuurlijk ).

Na tweeënhalve maand reizen begon mijn haar wel wat lang te worden. Maar om hier nou aan een kapper uit te gaan proberen te leggen wat ik met mijn haar wilde...? Dat lukt me in Nederland niet eens!

Maar Josué was geweest en dat was goed afgelopen dus dan ik ook maar... Met de voorbeeldfoto op mijn rijbewijs kon de kapper wel wat zei hij. Ik heb volgens mij nog nooit zo lang bij de kapper gezeten Bijknippen, scheren over een kammetje, nog een keer knippen, nog meer scheren met een ander kammetje, weer bijknippen... Voor 2 euro zat mijn haar na een half uurtje weer helemaal netjes en kon ik voor het eerst sinds mijn klassefoto in 1986 mijn oren weer zien

Geknipt en geschoren was het alweer tijd voor het afsluitende gedeelte van de reis. Onze strandvakantie op Roatan. De Bay Islands van Honduras behoren tot de mooiste duiklocaties in de wereld. Zelfs snorkelend vanaf het strand kom je al ontzettend veel mooie dingen tegen. Om er te komen moet je alleen wel eerst een uur op een soort bovenmaatse speedboat (capaciteit een paar honderd mensen) waar ze bij het inchecken pillen tegen zeeziekte uitdelen

Omdat ik al drie dagen volle zee overleefd had durfde ik wel zonder De terugweg neem ik misschien toch maar wel zo'n pilletje

De Bay Islands zijn een bijzonder stuk Honduras. De lokale bevolking stamt grotendeels af van Britse slaven (uit Afrika) en is dus lang en donker. En ze spreken hier ineens Engels. Hoewel, ik met dat dikke Caribische accent soms liever heb dat ze Spaans spreken

Roatan is onhondureens duur en stampvol Noordamerikanen, maar ook prachtig en onhondureens schoon en professioneel. Het zand is wit. Het zeewater is 29 graden, het zicht onder water heel goed en er is heel veel te zien. Paradijs...! En toch kijk ik best wel een beetje uit naar een nacht in mijn eigen bed en mijn eerste portie stampot andijvie Volgende week is het zo ver. Ik laat nog wel horen hoe snel dat weer is gaan vervelen