Het was eerste Kerstdag 2011...

Ik weet het nog zo goed, want we lagen op het strand... .

NB In tegenstelling tot wat deze website en de verstuurde emails lijken te beweren heb ik inmiddels genoeg fotoruimte. Nu alleen nog genoeg fotowaardige dingen tegen zien te komen .  

Maar eerst verder waar ik gebleven was. Sinterklaas was erg gezellig. Iedereen leek de hutspot en gehaktbal lekker te vinden. De pepernoten vonden gretig aftrek en het dobbelspelletje viel in de smaak. Ik kwam er vanaf met een heel grote thee mok en een stapeltje piepschuimen vliegtuigjes .

En zo af en toe kon ik ook een echt vliegtuig in. In Nederland doe ik of tandem of video. Hier doe je dat tegelijk. Maar omdat bijna alle klanten foto´s of video´s willen hebben kon ik daar nooit echt mee oefenen. Dus op een gegeven moment naast de fotocamera nu ook maar eens een videocamera op mijn hand gezet. Van tevoren hadden we wel aan de klant uitgelegd dat het resultaat niet gegarandeerd was. En dan is zo´n vliegtochtje ineens erg druk. Filmen, foto´s maken, verzinnen waar je uit het vliegtuig wil springen en je passagier gerust stellen. Wat kun je blij zijn met zo´n traag vliegtuig . En het ging nog helemaal goed ook. Ze hoefde hem niet te kopen, maar dat deed ze mooi wel .

Helaas is de zomer hier nog niet echt aangebroken en ligt het springen nogal eens stil. Maar ieder nadeel heeft zijn voordeel. Dus wandel ik wat af. Zo gingen we eens een rondje langs de golfbaan doen. Dat moest hardstikke mooi zijn. Dus de paden op en lanen in, hekken over en achtervolgd door kuddes met koeien. We zullen wel ergens een verkeerde afslag genomen hebben, maar vermakelijk was het zeker .

Een andere dag met slechte vooruitzichten en veel lage bewolking. Dus een andere memorabele wandeling. De ene baai de heuvels in en een paar baaien verderop er weer uit. Het plan was om daar dan een lift terug naar de auto te ritselen. Vanaf minuut zes begon het te regenen. In het begin stapten we nog om het lange natte gras heen. Totdat we begonnen uit te glijden in de klei. Toen bleek dat natte gras eigenlijk de beste ondergrond om op te lopen. Na anderhalf uur moest er een beekje worden oversteken. Daar zijn we toen dan ook maar dwars doorheen gelopen. We merkten het verschil toch niet. Mijn schoenen bliezen iedere stap belletjes .

Er stond een stevig windje, maar zo lang we bleven lopen ging het wel en werden we niet te koud. Alleen raakten we halverwege, bovenop de heuvels, een beetje verdwaald. Geen markeringen voor een route en ineens struiken op het karrespoor dat we dachten te moeten volgen. We waren bijna omgekeerd toen we het pad terugvonden. En ineens was alles weer goed . Na vier uur wandelen door de wolken kwamen we de heuvels weer uit. Ijskoud en met het water dat in straaltjes van ons afliep, want het was natuurlijk nooit gestopt met regenen. Die lift hebben we dan ook nooit gehad. Iedereen reed mooi door . Dus toen moesten we een uur langs de kustweg (100km/u gevuld met vrachtwagens) terug naar de auto. Prima wandelingetje. En als je een achter de vangrail bleef nog best veilig ook. Alleen lagen daar de helft van de tijd chagrijnige zeehonden te blazen . Toen we de auto eenmaal teruggevonden hadden moest de ventilator volle bak aan om hem niet dicht te laten wasemen. Onderweg terug maar bij een supermarkt gestopt voor chocomel en spek voor in de pannekoeken. Maar daar wilden vlot weer weg aangezien we liepen te bibberen. Eenmaal thuis snel onder de warme douche. Onze kleren waren een dag later nog niet droog .

En toen ging het vliegtuig weer in onderhoud, was de ochtend vrij en konden we waarempel een keer met mooi weer wandelen . Van tevoren iets opgezocht op internet en vroeg op pad. Onze aanwijzing was dat we na de rivier links moesten en dan vanaf de parkeerplaats moesten beginnen met lopen. Dat er onderweg nog afslagen konden komen vertelde het verhaal niet echt. Maar goed, ergens middenin de wildernis stond een bordje ´Car Park´. Geweldig . De wandeling volgde de bedding van een stroompje. Op dat moment stond het water vrij laag en kon je grote stukken droog lopen. Maar niet altijd. Door het water, over stenen, langs watervalletjes en karkassen van weggespoelde beesten. Dat levert mooie plaatjes op. En, met dank aan het grind in mijn sandalen, voeten die eruit zien alsof ik vrij intensief gemarteld ben .

Gelukkig had ik nog andere hobbies achter de hand. Zo ben ik aan het experimenteren met het maken van joghurt en kwark. Kwark kun je hier niet kopen en joghurt is erg duur. Best een interessant proces. Je neemt melk, daar gooi je een schep joghurt in en laat het 24 uur buiten de koelkast staan tot het dik is. Om het vervolgens nog op te eten ook . Het gaat vrij aardig, maar hier in huis is het proces wat lastig te controleren. Met de zon op het dak wil de temperatuur binnen nogal oplopen. Dus toen ik bij experiment drie thuis kwam was de melk letterlijk de fles uit aan het rijzen . Die lichting is maar naar de vogels gegaan. En die zijn er helemaal gek op. Dagenlang heeft er hier een merel rondgehangen met een kop wit van de kaas .

De volgende poging in de categorie ´zou ik dat hier zelf kunnen maken´ was Satéhsaus. Onder de weinige groenten die je hier kunt kopen zijn in ieder geval ui en prei dus ik zag mogelijkheden voor nasi. Alleen kan dat natuurlijk niet zonder saus. Er gaan best een hoop ingredienten in, maar dan heb je ook wat. Erg lekker bij de overgebleven gehaktballen van Sinterklaas .

Maar Sinterklaas was alweer even geleden. Het was alweer bijna Kerst. Dus moest er een Kerstboom komen. Vier man en een machette het bos in. Een beetje klimmen langs onze vaste fietsroute naar het dorp leverde een mooie tak. Rechtop in een emmertje met grind staat hij als een ware kerstboom bij windkracht elf in de beneden huiskamer. En opgetuigd met de Kerstdecoraties die Sinterklaas had opgeleverd lijkt het heel wat .

Het vliegveld Kerstdiner had wel iets Nederlands. Niet qua eten, maar helaas wel qua weer. We zaten buiten aan een zwembad in de volle wind bij een graad of tien. Het duurde dus wat korter dan gehoopt, maar was wel erg gezellig. Gelukkig had Whale Watch diezelfde avond ook hun Kerstfeestje. En zij hadden er al een halve dag met een verkleedfeest, quiz, karaokewedstrijd en gratis drank op zitten. Dus toen wij daar tegen negen uur ´s avonds naar binnen kwamen waren ze aardig op dreef en was onze drank ook gratis . Terug via een kronkelig paadje door het bos de heuvel over. Leuk in het donker, maar gelukkig had mijn nieuwe telefoon (12 euro inclusief simkaart ) een zaklamp.

En toen werd het echt Kerst. En ook zoals het hoort. Zonnig en ruim twintig graden. Eerste Kerstdag hadden we Kerstdiner in het huis. Nou ja, in de tuin . Iedereen had iets gekookt. Of we om drie uur 's middags klaar konden zijn. En ik maar denken dat ik best aardig Engels sprak. Maar nu blijkt diner dus niet 's avonds. ´s Avonds heb je namelijk tea. Toen ik in al mijn onschuld eens ja zei op de vraag of ik tea wilde kreeg ik een bord met eten. Wanneer we het hier over maaltijden hebben vraag ik er tegenwoordig dus maar bij hoe laat . In de tuin, in het zonnetje en iedereen druk smerend met zijn factor dertig was het erg gezellig. Na het eten nog even lekker op het strand gelegen en alvast mijn Nieuwjaarsduik gedaan . Die laatste was met veertien graden overigens weer bijna op Nederlandse temperatuur .

En nu is het feest weer Straks mijn versgebakken Kerstbrood maar eens aansnijden. En tikje laat natuurlijk, maar goed. Ik het recept niet helemaal goed gelezen en kwam ik er vrij laat achter dat het hele project meer dan vijf uur zou duren! Gelukkig bestaat de meeste tijd uit wachttijd. Dat gaf me mooi de kans om foto's uit te zoeken en uit te vogelen hoe ik deeg voor appelflappen en oliebollen moet maken. De benodigde frituurpan heb ik inmiddels voor vier dollar (2,40) bij de kringloop kunnen vinden . En de foto's staan online...

Prettige tweede Kerstdag en alvast een gelukkig nieuwjaar iedereen!

11 reacties | reageer

Haere mai...

Drie weken in Nieuw Zeeland. En ik lig op schema met inburgeren denk ik. Hoewel ingeburgerd hier nog best een ingewikkeld concept is. Zou ik dan moeten in burgeren met de blanke Nieuw Zeelanders, die in de meeste dingen net doen of ze Engelsen zijn; met de hordes met Aziaten die hier rondlopen; of met de Maori die hier zaten toen de blanken de boel kwamen overnemen. Die Maori waren eigenlijk ook niet eens de eersten, maar schijnen ook alweer een ander volk overleefd te hebben. Voorlopig is het hele Maori fenomeen voor mij nog erg onduidelijk en voornamelijk iets voor toeristen. Een beetje zoals Fries in Friesland. Souvenirs met leuke spreuken, een eigen tv station, hier en daar tweetalige borden en plaatsnamen die je niet uit kunt spreken .

Mijn inburgering betekend voorlopig dat dingen onderhand een ‘vaste plek' hebben en een soort dagritme is ontstaan. 's Ochtends een kop thee met een schaaltje havermout. En dan als er werk is broodjes smeren voor op het vliegveld en vlak voor de klant aankomt die kant op. Op het vliegveld moeten het vliegtuig omgebouwd worden (de stoelen eruit) en alle materialen klaargelegd worden. Als dan de passagier er is dan is het voorbereiden en omhoog. Doordat het hier omringt is door heuvels en bergen is de wind vanaf land vaak erg turbulent. In Nederland heb je daar helemaal geen last van. Heel raar om hier ineens schuddend in het vliegtuig te zitten of met een minimum aan wind te moeten stoppen met springen omdat hij uit de verkeerde richting komt.

Er zijn natuurlijk veel meer redenen om niet te kunnen springen . Zo is er bijvoorbeeld het periodieke onderhoud van het vliegtuig. Het leuke daaraan is hier dat het vliegtuig dan naarBlenheim moet, zo´n 130 kilometer verderop. In een vliegtuig doe je dat in drie kwartier en heb je meteen een prachtige (rond)vlucht langs de kust te pakken. Blenheim is qua stad niet echt interessant dus hadden we het centrum vrij snel gezien. Dus maar naar de matineevoorstelling in de bioscoop. Tijdens de film kregen we een smsje dat het vliegtuig de volgende dag pas klaar zou zijn. Ineens moesten we blijven slapen. Dat werd bij de ouders van een piloot. Midden tussen de wijnvelden van Marlbourough County in een huis met zwembad. Heel vervelend . En de volgende ochtend dus met nieuwe ‘APK' op zak weer een mooie rondvlucht terug.

Qua rondvluchten gaat het hier sowieso wel leuk. Op het vliegveld zit naast het springbedrijf en een vliegclub ook een rondvluchtenbedrijf dat ‘walvisvluchten' doet. De kust van Kaikoura is een enorm drukke bedoening met walvissen, orca's, dolfijnen, zeehonden, pinguins en alle daarbij behorende commerciele activiteiten. Sterker nog het dorp Kaikoura ontleent zijn bestaansrecht aan het toerisme dat hier op afkomt. En ineens werd ons op een rustige middag gevraagd of we zin hadden om mee te vliegen met zo'n walvisvlucht. Dus wij ons reddingsvest om en rennend het vliegtuig in. Heel raar om zo lang zo laag te vliegen. Ook best interessant twintig kilometer uit de kust zo laag te vliegen in een eenmotorig vliegtuig . Het eerste dat we tegenkwamen was een grote school dolfijnen. Verder vooral veel lege zee. Maar toen ineens twee grote gemotoriseerde catamarans van de Whale Watch die heel hard een kant op voeren. En waar de Whale watch is... zijn de walvissen dus na enig rondcirkelen werden we beloond met het uitzicht op de rug van een luchthappende walvis. Best groot zo'n beest .

Maar natuur kan ook klein en schattig zijn . Twintig minuten buiten Kaikoura worden zeehondenjongen in grote aantallen door hun moeders afgezet. Die moeders moeten op jacht en zijn vaak wel een paar dagen weg. In die tijd spelen deze pups met tientallen tegelijk in een klein meertje onder een waterval. Dit alles, op vijf minuten wandelen van de weg, in het bos. De zeehonden liggen hier sowieso bijna overal op en langs de kust. Je kunt zelfs op excursie om met ze te gaan zwemmen . Er zijn hier wat dat betreft genoeg excursies. Je kunt hier ook met dolfijnen zwemmen, op verschillende manieren naar walvissen kijken, en op albatros excursie.

Maar daar heb ik nog maanden de tijd voor. Eerst hadden we een andere excursie op de agenda. Het beklimmen van Mount Fyffe (1600 meter). Volgens Wikipedia niet eens noemenswaardig in de lijst ‘noemenswaardige heuvels', laat staan in de lijst met bergen. Maar, ik kan uit eigen ervaring vertellen, best een hele tippel om bij de top te komen . Op een vrije middag met zijn drietjes die kant op. Na twintig minuten hoorde ik mijn hartslag in mijn oren en waren mijn benen zuur. En toen hoefde ik nog maar twee uur tot de top... Omhoog, omhoog, omhoog en steeds weer die haarspeldbocht waarachter er toch wel een vlak stuk zou liggen, maar helaas... Die vlakke stukken zijn enorm dun gezaaid op Mount Fyffe. Gelukkig staan er wel wat verwaaide dennen waar we af en toe achter konden schuilen. De wind was opgestoken en stond zo hard dat de denneappels die we omhoog gooiden horizontaal uit zicht verdwenen! Na die wandeling (die in totaal zo'n vijfeneenhalf uur in beslag nam) liepen we de eerste paar dagen wel even wat bedachtzamer . Maar goed, wij hoeven eigenlijk ook helemaal niet te lopen. In tegenstelling tot twee vrienden die besloten hebben het Zuidereiland van Nieuw Zeeland (825 kilometer hemelsbreed) door te wandelen en daar drie maanden de tijd voor te nemen. Nu houd ik best van een wandelingetje op zijn tijd, maar je kunt het overdrijven denk ik .

Nee, dan heb ik heel andere hobbies in gedachten. En er lijkt zowaar schot in te zitten. Het bleek moeilijk de secretaris van de plaatselijke bridgeclub te pakken te krijgen. En zijn telefoonnummer was de enige informatie op het internet. Hoewel, er stonden wel competitiescores. En in die scores de namen van de spelers. En een van die namen bleek de naam van de lokale huisarts. Dus toen ik de huisartsenpost belde kon de receptioniste (de vrouw van de huisarts? ) me haarfijn uitleggen hoe het met de bridge zat. Dus dat gaat helemaal goed komen. Verder (b)lijkt mijn collega en huisgenoot Edel het spelletje wel te zien zitten en ben ik als eenoog geüpgraded tot bridge docent met als doel om ons als paar naar een competitieavond te krijgen. Ik ben enorm benieuwd .

Nu kwam ik hier natuurlijk niet om te bridgen. Maar het is hier nog voorjaar dus aardig rustig met springen, dus duurde het even voor ik aan het werk raakte. Maar vorige week was het dan zo ver dat ik mijn eerste werksprong kon maken. Tandemspringen, net als thuis, maar dan met een fotocameraatje op mijn hand. Heel vermakelijk en de eerste keren best weer even ingewikkeld. Camerahouder op je hand, maar waar zit dan je hoogtemeter, hoe werkt die camera, oh ja, je moet hem aanzetten. En dan in vrije val met dat ding proberen te mikken terwijl je lachend met tweehonderd kilometer per uur naar beneden stortend je hoogtemeter in de gaten houdt, op tijd je parachute wil openen en poogt om ook nog eens een blije passagier in beeld te krijgen. Heerlijk! Mijn eerste sprong met die camera ging zo goed dat ik er meteen een tweede achteraan kon knopen en die werd meteen memorabel.

Waarschijnlijk vanwege een combinatie van spanning en turbulentie in het vliegtuig was mijn passagiere (we noemen geen namen ) ineens een beetje misselijk onder de parachute. Niets mis mee, dat kan de beste overkomen. Alleen zei ze niets, maar gooide ze alles er gewoon ineens maar uit. Ach ja, eens moet de eerste keer zijn. Het levert in ieder geval interessante plaatjes op .

Vandaag zullen we waarschijnlijk weinig springen. Het gaat de hele dag miezeren. Maar dat klopt ook wel, want vanavond is Sinterklaas. Dus dat wordt pepernoten bakken, hutspot maken en cadeautjes inpakken... Dat zit wel goed dus met die inburgering . Sinterklaas moest hier wel wat eerder komen anders was hij niet op tijd terug in Nederland denk ik. En hetzelfde geldt blijkbaar voor de Kerstman, want volgende week hebben we ons vliegveld Kerstdiner .

14 reacties | reageer

Down under...

Goed, na enig nadenken was de kogel door de kerk. Naar Nieuw Zeeland voor de winter (zomer). Om te werken deze keer. Ideaal, want dat betekent een hoop minder stress om bestemmingen en plannen. Nu moest ik me ineens druk gaan maken om dingen als een werkvisum, belastingnummers en een bankrekening. Gelukkig is er een tekort aan tandem instructeurs in Nieuw Zeeland, dus visum was zo binnen. Dat werd dus koffers pakken, maar eerst nog wat dozen Verhuizen van Texel naar Den Helder. Vervolgens verhuizen van Den Helder naar Julianadorp. En uiteindelijk dus verhuizen van Julianadorp naar Nieuw Zeeland.

Geheel in stijl kwam weer veel te veel op mijn laatste dag aan . Om mijn vlucht te halen moest ik om vier uur in de trein zitten. Maar om half drie had ik nog geen kleding bij mijn tas liggen. Alleen een berg papieren, camera's, springpakken en snoeren, heel veel snoeren... Snoeren voor een laptop, twee fotocamera's en een video camera... Allemaal electronica, die wil je niet in je ruimbagage natuurlijk. Dus toen mijn handbagage was ingepakt kon ik er nog net een tandenborstel en een boek bij krijgen voordat hij over zijn gewicht ging. En zeven witte t-shirts verder was ook mijn ruimbagage klaar .

De vlucht ging met een overstap op Londen Heathrow, een stop op Singapore en een overstap op Sydney naar Christchurch in Nieuw Zeeland. Omdat ik het ergste verwacht had viel het eigenlijk nogal mee. Film kijken op je persoonlijke entertainmentsysteempje, gin en tonic voor het eten, wijntje bij het eten, beetje slapen, en dan maar weer eens overstappen. En dat drie keer. Na vierendertig uur en 18.000 kilometer reizen stond ik in Nieuw Zeeland. Wat een genot om midden op de dag aan te komen en, voor de verandering, ook nog eens te begrijpen wat er om je heen gebeurt.

Een collega was diezelfde ochtend van dat vliegveld vertrokken en dus stond er een auto voor mij klaar op de parkeerplaats. Het zal er dubieus uitgezien hebben dat ik daar lijkbleek, ongeschoren met de wallen onder mijn ogen en mijn haar overeind probeerde uit te vinden waar hij de sleutel verstopt had. Maar ik heb hem gevonden en kon dus weg voor ik opgepakt kon worden .

Vanwege de Engelse roots rijden ze hier aan de linkerkant op de weg. Een uitdaging op zich, laat staan met een jetlag. En helemaal als je niet weet waar je bent en waar je heen wil. Gelukkig zijn ze hier erg vriendelijk en heeft er nog maar een keer iemand naar me getoeterd .

Omdat ik de volgende dag een medische keuring moest ondergaan bleef ik een nachtje in Christchurch slapen. Op internet had ik een paar hostels gevonden die me wel aardig leken. Lekker in het centrum zodat ik ´s middags lekker een rondje kon winkelen en ´s avonds uit eten kon. En toen kwam de verassing... Oh ja, het centrum van Christchurch ligt plat, je kunt er niet in...

De aardbeving van begin 2010 is door ons alweer bijna vergeten (als we er überhaupt al van wisten). Omdat je er niets meer van hoort verwacht je eigenlijk dat dan ook klaar is. Heel bijzonder om hier te zien hoezeer hier, meer dan een jaar later, het dagelijks leven er nog steeds door wordt bepaald. In Christchurch zelf, maar ook in de rest van het land. De instortingen zijn opgeruimd, maar alle twijfelgevallen staan er nog. Hele wijken staan er leeg. Er zijn radiospotjes van de verzekeringsmaatschappij dat ze er hard aan werken om te zorgen dat iedereen zo snel mogelijk zijn schaderapporten krijgt. ‘Rebuilding' is een groot thema in de verkiezingsstrijd. En bij de huisarts een poster over leven na de aardbeving. Met hierin onder andere tips om om te gaan met kinderen en bejaarden die het niet meer snappen, geluk in kleine dingen gaan zoeken, wegblijven bij drank en dergelijke...

Gelukkig lijkt het buiten het centrum allemaal mee te vallen. Dus kon ik na het inchecken in mijn hotel alsnog een winkelcentrum opzoeken. Ik waande me in Amerika. Christchurch is net California, maar dan met Aziaten in plaats van Mexicanen. Veel fastfood, alles groot, teveel keuze en gevuld met 4WD's en pickups. En natuurlijk de bijbehorende tailleomvang van veel mensen . Veel 'comfortabele kleding' als fleece truien en jogging broeken. Aan de andere kant van het spectrum ook weer veel te kort en diep uitgesneden. Helaas zie je daardoor regelmatig vreselijke tatoeages die hier schijnbaar in zijn bij vrouwen op hun borst(en). Ook erg in (misschien door recyclinggolf na de aardbeving ) is kleding die gemaakt lijkt te zijn van vitrage. Je verzint het niet. Shirtjes als oude gordijntjes of stretch topjes met diezelfde motieven?! De verklaring moet volgens liggen mij in de schooluniformen die de jeugd hier jarenlang verplicht dient te dragen. Op zich iets voor te zeggen. Maar van de uniformen die ze hier voor die arme kinderen uitzoeken raak je inderdaad wel afgestompt volgens mij .

Na een nachtje slapen dus op pad voor mijn medische verklaring. Ik was er te vroeg. Gelukkig maar. Mijn afspraak van een uur stond als tien minuten in de computer, maar nu kon ik nog net voor het spreekuur uit geholpen worden. Oren, ogen, hart, organen, reflexen, ECG, urine en bloed werden bekeken. In Nederland sta ik bij de huisarts binnen drie minuten met medische verklaring weer buiten. Maar goed, deze kost dan ook tien keer zo veel en is maarliefst twee keer zo lang geldig . Toen ik 's middags ook nog mijn longfunctie had laten testen kon ik dan eindelijk op pad naar mijn eindbestemming Kaikoura.

Omdat ik in Honduras gemerkt had hoe leuk het was om een lift te krijgen (en het me wel handig leek als er iemand tegen me praatte om me wakker te houden ) heb ik een paar lifters opgepikt. De weg voerde over hondertachtig kilometer ‘Highway'. Het begrip highway is niet te vertalen met snelweg. Aan de ene kant mag je er wel honderd, maar aan de andere kant fietsen er wel mensen langs. En aan die andere kant moet je rijden, het blijft raar . Afslagen kennen geen uitvoegstroken en bewegwijzering staat er pas bij de afslag zelf. Op dat moment moet je dus nog gaan remmen voor de afslag waar je al bent. Gelukkig hoefde ik alleen maar rechtdoor dus heb ik daar mee geen ongelukken veroorzaakt

Het huis in Kaikoura is een oude Bed and Breakfast dus met een hoop kamers en mooi uitzicht op bergen en vlakbij de zee... We wonen hier nu met zijn zevenen. De club is compleet. Nu alleen nog even inwerken en dan kon ik aan de slag. En drie hemeltergende en zwaarbetaalde online examens later ben ik administratief zo ver. Ik mag met een tandem uit een vliegtuig. En wat voor een vliegtuig

Ik ben een vliegtuig gewend waar we met zijn vijftienen in zitten. De ´Echo Kilo Echo´ is een lief klein vliegtuigje voor drie. Als het vliegtuig op Texel een Volkswagen Transporter zou zijn, dan is dit een Mini Cooper. En daar kom ik met al mijn ellebogen en knieën inderdaad lastig in. En uit . Nadat ik het op de grond eens geprobeerd had zag ik wel een beetje tegenop. Maar vanmiddag mijn eerste tandem hier gedaan met een collega en die ging heerlijk...

Het uitzicht uit het vliegtuig is prachtig. De zee blauw. Zandstrand. En dan direct aan de kust bergen tot wel een paar kilometer de lucht in. Een uitzicht waar ik nog lang niet op uitgekeken ben en dat allerhande kansen op vrijetijdsbesteding en avonturen biedt .

17 reacties | reageer

Home sweet home...

Een week 'thuis' alweer... En alweer bijna helemaal gesettled. En behalve wat af en toe oprispende Spaanse woordjes kan ik eigenlijk nergens meer aan merken dat ik drie maanden op een ander continent gezeten heb... Bij deze nog een officiële afsluiting van dit avontuur met een verhaaltje. Nogmaals dank voor alle leuke reacties. Wil de laatste het licht uit doen? 

De dag voor we Roatan verlieten kwamen er ineens verontrustende berichten in het nieuws over aswolken en nieuwe sluitingen van de luchthavens in Europa. Dinsdag 18 moest er door de rest gevlogen worden en maandag 17 mei ging Schiphol dicht! Op was het niet heel dramatisch geweest om een paar dagen langer op Roatan te blijven  maar omdat er nog niets definitief was moesten we toch op pad.

De eerste boot (van de twee per dag) ging om 07:00! Dat betekende voor de verandering weer eens om 05:00 opstaan  De terugreis met het veer ging over spiegelgladde zee dus de tissue-en-plastic-zakjes-kots-opruim-mannen hadden het erg rustig  In La Ceiba konden we met zijn vijven samen met al onze bagage in één taxi mee naar het busstation. Daar moesten ze dan wel met zijn vieren voor op de achterbank en kreeg ik mijn bagage op schoot voorin 

Eenmaal op de busterminal heb ik de familie langs de horden taxi en bus chauffeurs aan een bus naar San Pedro geholpen. Ik dacht dat het een express bus was die nergens zou stoppen behalve op het eindstation. Dat had ik mis  Achteraf hoorde ik dat ze overal mensen hadden opgepikt en afgezet en dat de bus (zoals gebruikelijk) belaagd was door hordes met verkopers. En je kunt echt vanalles kopen in die bussen, water, chips en snoep bijvoorbeeld. Maar ook DVD’s, kerkdiensten en potentieverhogende kruidenmiddeltjes. Dus had de familie nog een mooie culturele ervaring  Zelf ging ik de andere kant op om nog een dagje te raften.

Binnen een half uur was ik van de stad in de jungle. De ‘jungle lodge’ waar ik zou gaan slapen was prachtig gelegen op een heel groot stuk natuur. En dat privéparadijsje was tot de rand gevuld met alle mogelijke bomen, planten en dieren die ik tot dusver in Honduras gezien had. Helaas had het ‘droge seizoen’ zijn naam eer aan gedaan en was er al een maand niet geraft vanwege de lage waterstand in de Rio Cangrejal. Maar wonder boven wonder had het de dag ervoor geregend... en druppelden er ’s middags ook nog eens genoeg mensen binnen om de excursie door te laten gaan dus kon ik de volgende dag op pad... 

Misschien lag het aan de waterstanden en misschien lag het ook gewoon aan mij  Maar ik was niet zo onder de indruk van het rafttochtje. Ik had me er meer van voorgesteld. Maar de rust van ons tochtje was wel veraderlijk. Want zonder gids waren we minimaal een paar keer omgeslagen of gewoonweg verdronken denk ik, want stiekem is dat water toch wel erg sterk... 

Terug in San Pedro Sula had ik via email afgesproken met een Nederlands meisje dat daar vrijwilligerswerk doet in een weeshuis. Wat een wereld van verschil met het eerste weeshuis dat we bezocht hadden. Dit was opgericht, gefinancieerd en gerund door buitenlanders en ineens lopen de kinderen er dan leuk gekleed en goed doorvoed bij en worden ze ook nog eens tweetalig opgeleid. Ik ben wel blij dat ik dat nog even gezien heb voor ik wegging.

´s Avonds begon het een beetje te regenen. Ik weet uit ervaring hoe hard het kan regenen in Honduras, maar ik was ook al een paar keer ´gefopt´ met een miezerbuitje dus ik verwachte er niet veel van. Maar op mijn laatste avond gingen de hemelpoorten nog eens goed open. De straten blank, zwemmende konijnen , stoomuitval en vuurballen door de straat  Wat een prachtige afsluiter van je vakantie. Nadat het gestopt was met regenen stroomde er nog uren lang genoeg water door de straat om in te kunnen zwemmen en terug in mijn hostal stonden beide verdiepingen blank 

Mijn laatste ochtend heb ik geheel in stijl baleadas (grote tortilla´s met de gebruikelijke vulling ) gegeten op de plaatselijke markt en vervolgens een taxi gepakt naar het vliegveld. Mijn reis was lang en saai, maar met 16 uur toch een stuk korter dan de 24 uur die de rest er twee dagen eerder over gedaan had  Na afgehaald te zijn door Justin (en Gré en Louis ) heb ik thuis mijn tas leeg geschud en weer gevuld voor Texel en met de laatste boot en na een fietstochtje van twintig kilometer was ik weer ‘thuis’ in mijn caravan...

Heerlijk hoe je hier gewoon in je t-shirt kunt lopen, maar dan wel zonder bij iedere beweging in zweten uit te barsten  Al is het de laatste dagen wel weer truienweer geworden  Echt Nederlandse kost ben ik nog niet aan toe gekomen, maar de aardappelen en zuurkool liggen al klaar in de voorraad en vanavond ben ik uitgenodig om pannekoeken te komen eten (en bakken )...

Zoals ik al zei ben ik al bijna weer vergeten dat ik op vakantie geweest ben, maar kan ik het nog wel aan kleine dingetjes merken... Helemaal geen Franse woorden meer weten (ik kan alleen maar Spaanse verzinnen ineens ) Aarzeling wanneer ik een hond wil aanhalen (hier bijten ze een stuk minder ) of uit de kraan ga drinken. Verwarring op het toilet (hier mag je je papier doorspoelen ). En iedere avond het gevoel dat het nog hardstikke vroeg is wanneer de zon onder gaat. De afgelopen drie maanden bepaalde de zon mijn ritme, om half zeven had ik gegeten en kwam ik eigenlijk niet meer buiten, en ineens gaat de zon om half elf pas onder... Dat laatste is blijft nog wel even raar denk ik... 

Nu maar hopen op een ontzettend mooie en drukke zomer op Texel en hopen inspiratie voor de winter. Voorlopig dus even niets om over te schrijven, maar met de Strand6daagse (met acht man familie!) moet ik er maar eens aan geloven ben ik bang... Dan gaan we Twitteren 

5 reacties | reageer

Wat vliegt de tijd...

Na de vliegende start van onze rondreis hadden we het plan om een paar dagen rustig aan te doen aan Lago Yojoa. Maar om nou een hele dag niets te doen was ook wat overdreven dus waren er een paar activiteiten bedacht. Dat moest makkelijk kunnen, want we hadden nauwelijks reistijd...

Ons vogeluitje begon om 06:30. Onze gids had in de jaren zestig kunstgeschiedenis gestudeerd en was vervolgens in India helemaal gefascineerd geraakt in vogels. Met zo'n curriculum moet je gewoon een lange grijze baard in een vlecht hebben, en die had Malcolm gelukkig ook In twee kleine roeibootjes gingen we op pad. Na vier uur over het meer geroeid te zijn wisten de inzittenden van de ene boot een hoop vogels te benoemen, had de andere boot het erg gezellig gehad en had iedereen pijn in zijn ‘onderste onderrug' van het zitten

Het enthousiasme om vogels te kijken was inmiddels iets getemperd, maar voor s middags stond er nog een natuuruitje op de planning. Na een paar stevige klimmetjes (met de auto ) bereikten we de ingang van het natuurreservaat. Op het terrein waren paden uitgezet die langs watervalletjes en uitzichten voerden. Om het helemaal ´af´ te maken was het gebied was gevuld met kolibries. Na een stukje wandelen hield een deel het voor gezien. Samen met Louis nam ik een vervolgpad dat ons in 90 minuten terug bij de ingang zou brengen. Foutje bedankt! 90 Minuten was het tot aan het eerstvolgende uitzichtpunt, toen nog 45 tot het daarop volgende en uiteindelijk nog weer 75 tot de uitgang!  Als we de bordjes goed gelezen hebben hebben we in ieder geval 400 meter geklommen (en weer gedaald) en de afstand van drieëneenhalf uur in tweeënhalf uur gedaan  Toen we terug waren was de rest inmiddels voorzichtig ongerust aan het worden, want het was ondertussen bijna donker

Nu iedereen weer helemaal ‘uitgerust'  was konden we weer op pad naar onze volgende bestemming Na een kort bezoekje aan El Progresso zetten we koers naar de Atlantische kust. Tela heeft prachtige witte stranden, blauw water en staat vol met palmbomen. Hier ontdekten we weer eens hoe internationaal de economische wetten zijn. Hoe toeristischer een bestemming wordt, hoe hoger de prijzen van vanalles. Onze overnachtingskosten gingen over de kop net als onze restaurantbonnetjes. Maar voor al dat geld slaap en eet je dan wel met uitzicht op zee... Gelukkig was dit alles voor een paar ´rijke buitenlanders´ nog wel te doen, maar het verschil in onze pin frequentie was duidelijk te merken

Na meer dan een week in Honduras waren broer en zuslief eindelijk fysiek in staat om ´s avonds een keertje op stap te gaan. Aldus geschiede... De discotheek waar we eindigden had een redelijke DJ en er was een schuimfeest aan de gang dus het werd een dolle boel. Zo gezellig dat ik me ´s nachts in bed en de volgende dag ineens niet meer zo heel lekker voelde  Gelukkig hoefde ik dan  maar naar George te kijken om me op te vrolijken. Die arme jongen gaf bijna licht

Onderweg naar onze eindbestemming Roatan kwamen we eerst nog door La Ceiba. Omdat we er ook dieren konden zien in plaats van alleen maar vogels wilden we wel naar een natuurpark. Een dagarrangement via een reisbureautje koste alleen per persoon 90 dollar!? Dat viel wel een beetje buiten de begroting en moest goedkoper kunnen. Ik zou ´s middags eens met George langs het park rijden om te zien wat we zelf konden regelen. Onderweg  naar het park zouden we Gré, Josué en Lianne op een strandje droppen en na afloop weer afhalen. Alles was volgens George een paar minuten ver weg dus ging dat makkelijk lukken...

Het strandje bleek op twintig minuten rijden te liggen. Het natuurpark lag ‘een paar minuten' de andere kant op, de reis erheen duurde 55 minuten  Vervolgens mochten we een half uur wachten tot er iemand was die ons iets kon vertellen over het treintje het park in... George had beloofd binnen een uur weer terug op het strandje te staan, maar dat gingen we dus niet helemaal meer halen. Uiteindelijk kwamen we tegen zevenen weer terug bij het strand waar de rest inmiddels al wel een tijdje niet meer lag aangezien de zon al onder was...  Bij terugkomst in het hotel had ik bijna drie uur auto gereden, maar ook een hoop geld ‘verdiend'. De kaartjes waren ineens maar 7 dollar per persoon!  En de volgende dag hebben we een hoop lol gehad met het zoeken naar dieren (niets gezien natuurlijk ).

Na tweeënhalve maand reizen begon mijn haar wel wat lang te worden. Maar om hier nou aan een kapper uit te gaan proberen te leggen wat ik met mijn haar wilde...? Dat lukt me in Nederland niet eens!  Maar Josué was geweest en dat was goed afgelopen dus dan ik ook maar... Met de voorbeeldfoto op mijn rijbewijs kon de kapper wel wat zei hij. Ik heb volgens mij nog nooit zo lang bij de kapper gezeten  Bijknippen, scheren over een kammetje, nog een keer knippen, nog meer scheren met een ander kammetje, weer bijknippen... Voor 2 euro zat mijn haar na een half uurtje weer helemaal netjes en kon ik voor het eerst sinds mijn klassefoto in 1986 mijn oren weer zien

Geknipt en geschoren was het alweer tijd voor het afsluitende gedeelte van de reis. Onze strandvakantie op Roatan. De Bay Islands van Honduras behoren tot de mooiste duiklocaties in de wereld. Zelfs snorkelend vanaf het strand kom je al ontzettend veel mooie dingen tegen. Om er te komen moet je alleen wel eerst een uur op een soort bovenmaatse speedboat (capaciteit een paar honderd mensen) waar ze bij het inchecken pillen tegen zeeziekte uitdelen  Omdat ik al drie dagen volle zee overleefd had durfde ik wel zonder  De terugweg neem ik misschien toch maar wel zo'n pilletje

De Bay Islands zijn een bijzonder stuk Honduras. De lokale bevolking stamt grotendeels af van Britse slaven (uit Afrika) en is dus lang en donker. En ze spreken hier ineens Engels. Hoewel, ik met dat dikke Caribische accent soms liever heb dat ze Spaans spreken  Roatan is onhondureens duur en stampvol Noordamerikanen, maar ook prachtig en onhondureens schoon en professioneel. Het zand is wit. Het zeewater is 29 graden, het zicht onder water heel goed en er is heel veel te zien. Paradijs...! En toch kijk ik best wel een beetje uit naar een nacht in mijn eigen bed en mijn eerste portie stampot andijvie  Volgende week is het zo ver. Ik laat nog wel horen hoe snel dat weer is gaan vervelen

11 reacties | reageer

Even bijkomen...

Een tien dagen verder en veel gedaan, maar waar begin ik in hemelsnaam. Tijd om adem te halen heb ik niet meer tegenwoordig. Ik sliep tien uur per dag en las een boek per week, maar de afgelopen week heb ik mijn boek niet gezien en mijn kussen ook steeds minder Nadat ik mijn familie van het vliegveld had gehaald zijn we ingecheckt in een hostel. De volgende dag hebben we een rondje door de stad gewandeld en een plan voor de eerste paar dagen bedacht. Heerlijk om om mij heen de jetlags te zien toeslaan

Dag twee was het tijd voor boodschappen. We dachten aan zo'n 150 bananen, 15 liter ijs en 15 pakjes koekjes wel ongeveer genoeg te hebben. Bij de kassa keken ze ons een beetje vreemd aan. Ook de taxi chauffeur (voor vier euro kom je een heel eind hier) dacht dat we gek geworden waren Maar de kindertjes in het weeshuis waren er maar wat blij mee. George, onze gids, had in het verleden veel met dit staatsweeshuis gedaan en dacht dat wij het wel interessant zouden vinden om het te bezoeken.

Interessant is een interessant woord om te gebruiken voor deze ervaring. Een zaal vol met baby's en peuters met niet meer dan de kleren die ze aan hebben en met zijn drieën in een ledikantje (alleen is ook maar alleen). Op diezelfde zaal een paar geestelijk gehandicapte kinderen die ze nergens anders kwijt konden en daar al jaren tussen de baby's lagen. Dan door naar de jongensafdeling. Zakken van tevoren leeg maken en tassen ergens opbergen, want anders ben je je spullen waarschijnlijk kwijt. Een zaal die nog vaag naar urine ruikt vol met stapelbedden met flinterdunne matrasjes. En de jongetjes die door gebrek aan aandacht en dagbesteding van gekkigheid niet wisten hoe ze zich moesten gedragen. Dertig kleine aandachtsorgeltjes die aan je willen zitten, geknuffeld willen worden en je willen laten zien wat ze kunnen (klimmen en klauteren, op handen lopen et cetera). Wat een ontzettend intense drukte heerste daar. Het is moeilijk om je voor te stellen hoe die jongens dat tehuis na een jaar of twaalf met perspectief kunnen verlaten. Bij het uitdelen van de ijsjes en bananen hadden we ineens heel veel vrienden. Heel confronterend hoe je die kinderen met niets een bijzondere dag kunt geven...

Toen we de volgende dag een auto gehuurd hadden konden we op pad. De auto is een soort kruising personenbusje met een grote auto en kan tien personen vervoeren (als alle extra stoelen zijn uitgeklapt, met zes plus bagage is ie comfortabel). Speciaal voor de reis had ik een internationaal rijbewijs aangeschaft dus dan wil je ook waar voor je geld. Inmiddels heb ik zo'n 600 kilometer Hondureense wegen achter mijn kiezen en ik geniet met volle teugen. Inhalen over dubbele doorgetrokken gele strepen, stijle bergpaadjes met grote kuilen, koeien en paarden op de weg, het kan hier niet op. Helaas vind de auto regelmatig van wel en slaat hij om onduidelijke redenen af (de laatste twee dagen nog niet. Afkloppen ). Dat gebeurde meestal wanneer ik een beetje extra gas probeerde te geven. En dus heb ik toch wel een paar keer onverrichter zake terug moeten zakken halverwege een inhaalmaneuvre De oplossing is om alleen maar heuvelaf in te halen en gelukkig hebben ze er daar genoeg van

De eerste stop op onze tour was Copan Ruinas. Net als de Wadden op de UNESCO werelderfgoedlijst, alleen hebben ze vast meer werk aan het opknappen Een groot complex met religieuze Maya gebouwen met allerlei astrologische verbanden en ideeën erachter. Met het goede verhaal van de locale gids erbij was het een interessante ochtend. Twintig kilometer verderop konden we 's middags even bijkomen van alle nieuwe weetjes en de warmte Wij (en een paar andere ‘toeristen') lagen in de baden ‘boven' terwijl de locale bevolking zich vijf meter lager in het warme water in het riviertje vermaakte en stond te wassen Na een paar uur thermaal badderen was iedereen weer heerlijk ontspannen.

Omdat dat Lianne bij Camping Life zo goed bevallen was gingen we de volgende dag een rondje paardrijden in de bergen Zonder plichtplegingen als kennismaken, namen aanhoren, aaien of zelfs maar even aankijken werden we de pony's (paardjes) opgeholpen en gingen we op pad. Een gids te paard voorop en eentje lopend erachteraan om de dienstweigeraars ‘over te halen' om ook door te lopen Halverwege leek het erop dat een van de pony's weëen kreeg en ging bevallen, dus werd na enige discussie een ander dier gehaald. Achteraf hoorden we dat onze gids op zijn kop had gekregen van de eigenaar, want dat paard had best door kunnen lopen... Soms gaan ze hier toch wat anders met dieren om dan wij gewend zijn. Tijdens onze pauze bovenop de heuvel vloog er ineens een Motmot  rond. Die vogels staan als bijzonder in de reisgidsen en wij zochten nog niet eens Louis was van dit alles schijnbaar zo van onder de indruk hebben dat hij aan het eind maarliefst 25% fooi gaf

Eerder tijdens mijn reis was ik een nachtje in La Campa geweest (pottenbakkersdorp zonder potten ) En omdat ik het zo'n schilderachtig dorpje vond (en vanwege de hobbelweg erheen ) leek het me leuk de familie daar mee heen te nemen. Onderweg stopten we nog even om het dorpje Gracias te bekijken. Maar de familie was al zo verwend geraakt in Copan dat ze het maar niets vonden Ik was mijn rondreis begonnen in een wat grotere stad met een oud hart en toen steeds kleinere, mooiere dorpjes ingereisd. Nu reizen we de andere kant op en vielen dorp twee en drie ineens tegen

Voordat we aan de laatste etappe naar La Campa begonnen gingen we nog snel even eten. In verband met de immer gevulde ziekenboeg (maagpijnen, misselijkheid, hoofdpijnen, diaree, you name it), en omdat ze graag een beetje zeuren, wil er niemand aan de bruine bonen, rijst en met tortillas, dus deze keer werd het pizza. Pizza's in Latijns America zijn heel kleine dure stukjes Italië. Dus bestelden we er de man eentje... Dat hebben we geweten. Dit was de eerste keer in heel lange tijd dat ik mijn bordje niet leeg had (ik kwam maar tot de helft! ) en mijn moeder zat er nog naast ook Gelukkig was die samen met mijn zus ook niet verder dan de helft gekomen. Deze pizza's waren wel erg groot... (de restjes zijn meegeweest in de auto en toch nog half op gekomen)

De weg naar La Campa is een soort onverhard exemplaar vol met heuvels, bochten, hobbels en kuilen. En inmiddels was het donker. Om het allemaal wat spannender te maken ´verzon´ Li af en toen een paar beren of andere wilde dieren op de weg (meestal waren het paarden). Het hostal viel erg in de smaak bij iedereen. 's Avonds was het weer tijd voor ons dagelijkse potje Dalmuti. Ook Georges is er helemaal los op al moet hij alleen nog leren winnen

Na La Campa zouden we door naar Comayagua met een tussenstop bij een watervalletje dat ik ´ontdekt´ had. Halverwege vroegen we voor de zekerheid even de weg bij een kruising. De mevrouw vertelde dat ik de verkeerde kant op ging en dus reden we braaf de andere weg in. 40 Kilometer later vond ik dat er toch wel veel gras en koeien langs de weg stonden voor een berglandschap. Navraag bij een benzinestation leerde ons dat ik in eerste instantie dus wel goed voorgesorteerd had gestaan Ze geven je hier dus naast verkeerde afstanden (zie vorige verhaal ) dus ook verkeerde richtingen Toen was het inmiddels te laat om nog om te keren en zijn we maar doorgereden naar onze eindbestemming.

Onze gids George (Jorge) is ons uitgeleend door een ‘goed doel' met als tegenprestatie dat wij sponsoren. Natuurlijk moesten we dan ook een keertje bij het project zelf gaan kijken. El Eden is een klein, arm bergdorpje. Mensen in kleine modderhuisjes met teveel kinderen en te weinig geld. Het project in El Eden is een kleine kliniek gebouwd waar de dokter met wat hulpjes op dit moment mensen uit zeventien verschillende dorpjes langs krijgt. Het officiële ziekenhuis iets verderop heeft in verband met politieke- en geldproblemen al een jaar geen geld of voorraad gekregen van de overheid dus kunnen ze daar heel weinig uitrichten. De dag voor wij er waren was het tandentrekdag in El Eden. Een groep Amerikaanse tandartsen op missie (veel goede doelen werken vanuit hun kerkgemeenschap) kwam in één dag een paar honderd mensen van gemiddeld zo'n 5-10 tanden afhelpen!

Tijdens ons bezoek aan de kliniek konden Lianne en Josué hun giften (2.000 euro van de Fancy Fair van de Fontein en 15 setjes voetbalkleding) aan dokter Carlos overhandigen. Hij was er erg blij mee en vooral erg geroerd door het verhaal van Lianne haar klas die zo hard gewerkt had om geld in te zamelen. Met een beetje geluk kunnen ze van dit geld een extra verdieping en een dak op de kliniek bouwen...

Na onze afdaling uit de bergen kwamen we terrecht in een prachtig gelegen cabina aan het Lago Yojoa. Hier mochten we een paar dagen ‘tot rust komen' van ons zelf. Bij dat tot rust komen hoort natuurlijk veel natuurschoon, een roeitochtje om vogels te kijken (start 6:30 ) en het springen van een waterval van een meter of vijf De laatste dagen van onze reis staan ook in het teken van uitrusten op een strandeiland. Ik ben benieuwd wat ik daar dan allemaal nog wel niet ga doen

14 reacties | reageer

Daar sta je dan...

En daar sta je dan ´s ochtends om negen uur op een vliegveld in een land dat je je van heel vroeger een beetje herinnerd. Mijn herinneringen waren die van een kind van acht. Mannen met wapens op straat. Dode dieren langs de weg, compleet met de bijbehorende gieren. 100 Sinasappels voor 1 gulden. Chips van bananen. En het toppunt van armoede voor mij op dat moment, het drogen van je schone was op prikkeldraad. Ik ben nu tien dagen verder en behalve dat 1 gulden je niet heel ver meer brengt is de rest, tot op de dag van vandaag, redelijk overeind gebleven...

Het viel me paradoxaal genoeg op dat een hoop dingen me eigenlijk al niet eens meer opvielen. Onafgebouwde huizen zonder meubels en blote kinderen horen nu eenmaal bij het platteland hier. En na Colombia moet een land flink zijn best doen om het aantal gewapende mannen op straat te overtreffen.

Qua grondrechten hebben ze het hier inmiddels helemaal voor elkaar inmiddels. D66 zal hier wel dik in de regering zitten De overheid heeft een groots plan uitgerold om ieder dorp in Honduras van internet te voorzien via sateliet. Ieder dorp dat ik bezocht heb had op zijn minst één internet café. Het kleinste was zo´n dertig huizen! En natuurlijk heeft iedereen hier een mobiele telefoon. Je kunt hier op meer plaatsen beltegoed kopen dan water! Helaas wil het met de voorziening van schoon drinkwater nog niet zo lukken, dus daar bemoeien hopen met buitenlandse organisaties zich tegenaan.

In Marcala liep ik een paar Amerikanen tegen het lijf die zich hiermee bezig hielden. Met Fred kon ik een, vorig jaar gloednieuw opgeleverde, drinkwaterzuiveringsinstallatie (3x woordwaarde) bezoeken. Een verassing voor mij, het gebouw zag er onHondureens professioneel uit. En een grote verassing voor Fred want op het moment dat we langskwamen gebruikten ze hem niet! Het ongezuiverde slootwater werd er zo de watertoren ingepompt. Politieke onwil en incompetentie zorgen ervoor dat de paar chemicaliën die ze moeten gebruiken te laat of niet worden ingekocht. En de bevolking is bruin water gewend en ziet geen reden om te klagen schijnbaar.

Het water wordt in die regio meestal rechtstreeks uit bergstromen gehaald. Mijn reisgids vertelde over een mooie waterval in de buurt van waar ik was. Dus ik in mijn beste Spaans om een routebeschrijving gevraagd op het gemeentehuis. Die was er niet, maar ik had een paar steekwoorden opgevangen en ging het maar proberen. Helemaal gelukt. Alleen wel drie keer zo ver als dat ik na de uitleg dacht Ze zitten hier sowieso niet zo op afstanden. Schijnbaar is alles twintig minuten Ik kreeg steeds ´drie kilometer´ te horen wanneer ik vroeg hoe ver het nog was

Op een gegeven moment was er een groot ´bord´ op de bergwand geschilderd met ´300 meter tot uitzichtpunt erop´. Hehe, dacht ik, ik ben er bijna. Omdat ik inmiddels wist hoe precies ze hier met hun afstanden zijn ben ik stappen gaan tellen. 1300 stappen in een kilometer dus 400 is 300 meter. Na 400 stappen stond ik precies naast de openlucht vuilstort van het dorp langs de bergwand! Een van de vuilraapsters, een kom oud vrouwtje met een arm vol lege PET-flessen kon me uitleggen hoe ik (nog) verder moest...

Natuurlijk moest ik nog weer twee kilometer verder... en toen nog eens een paar. Maar wanneer je er dan eenmaal staat dan is het de moeite meer dan waard. Geen toeristische trekpleister, maar gewoon nog onderdeel van het landschap en vol met tuinslangen naar alle omringende huizen. 25 meter hoog en zeker 40 meter breed, wat was hij mooi. Helemaal omdat we de vorige avond een paar uur een flinke tropische stortbui te verduren hadden gekregen, dus er was genoeg water voorhanden.

Het contrast tussen die vuilstort en de omringende natuur was vrij fors, maar zo zijn er hier nog een hoop contrasten binnen Honduras. Ik weet zeker dat Nederland er ook vol mee ligt, maar daar vallen ze me niet meer op...

Binnen honderd kilometer rijden ben je van relatief laagland hoog in de bergen. Dat scheelt je behalve het uitzicht ook een jas. ´s Avonds althans, want overdag is het hier overal veel te warm. Vandaag zou het 40 graden moeten zijn. Maar goed dat ik toe nu toe geen getallen had gehoord, dan had ik het nog warmer gekregen Gelukkig regent het alleen wanneer ik mijn regenjas thuis laat en niet wanneer ik mijn zonnebrand vergeet

Wanneer je dan die honderd kilometer rijdt dan kom je uit het meest tropische natuurlandschap ineens terrecht in een soort kruising tussen Scandinavië en Curacao Dan staan er alleen nog maar naaldbomen in het landschap en is het ontzettend blits om van die gouden hoesjes om je voortanden te hebben

De weg die ik gevolgd heb wordt aangeprezen als de Ruta Lenka. De Lenka zijn een volk dat hier traditioneel gezien vandaan komt. Maar behalve dat er een hoop kleine mensen rondlopen (waar niet in Latijns Amerika? ) en welgeteld tien hoofddoekjes heb ik daar niet veel van gemerkt. In een poging om meer cultuur op te snuiven ben ik 20 kilometer door de bergen gereisd naar een klein dorpje dat bekend staat om zijn aardewerk. Een bus per dag heen en pas de volgende ochtend weer terug. En dan kom je daar op zondagmiddag en is het hele dorp gesloten! Tot en met het internetcafé aan toe... Tijdens mijn rondwandeling heb ik nog net kans gezien om zes aardewerken objecten te spotten, maar dat was het dan...

In contrast met het traditionele is er een enorme hang naar alles dat naar de Verenigde Staten ruikt (VS, want ze wonen namelijk zelf al in Amerika ). Ropa Americana (Amerikaanse kleding) is ongeveer het enige dat er aan kleding verkocht wordt. Ook veel tweedehands volgens mij. En dan kom je leuke dingen tegen. Een jonge vrouw in een T-shirt ´My dad sucks´ (ik denk dat vader er een Latijns Amerikaanse mening over heeft wanneer hij uitvindt wat er staat ) een jongen in een T-shirt van een Anti-autisme sponsorloop en zo verder...

Maar gelukkig is het eten in de meeste eettentjes is onverminderd Hondureens. Een heerlijke keuken voor mensen die van variëren houden. Het maakt niet uit wat je er in stopt, alles kan, als het maar in de volgende lijst voorkomt; gebakken bruine bonen, witte rijst, advocado, zure room, plataan (banaan, maar dan groot en om te bakken) en kaas. En dan variëren in de portiegrootte met onbijt, lunch en avondeten. Voor wat betreft die kaas heb ik nog wel een tip voor ze. Het smaakt namelijk als Feta die over zijn datum is. En wat doen we om te voorkomen dat Feta bederft. Juist we bewaren het gekoeld en onder (pekel)water... Hier staat het droog te wezen. Gelukkig maar dat je overal kleine tortilla´s (smaken anders dan wraps) bij krijgt om het weg te kauwen En dan zijn er allerhande varianten op tortillas te maken. Gebakken kleintjes met koolsalade erop, dikke gevulde, dubbelgeslagen grote, opgerolde grote en vast nog veel meer. Ik ben nog niet op de helft met proberen denk ik

De architectuur is in een hoop dorpjes en steden nog sterk beïnvloedt door de koloniale tijd. Erbuiten wordt traditioneel veel gebouwd met gedroogde blokken ´klei met stro´ (of iets dergelijks) en daar maken ze leuke kleine huisjes van. En verder is alles (net als in Zuid Amerika) van beton Ik moet nog even uitzoeken hoe het bouwen hier precies gaat. Het barst hier namelijk van de half afgebouwde huizen. Mijn gok is dat het bouwen van een huis een weekend project is en heel lang kan duren, maar een hoop huizen zien er niet uit alsof daar echt nog aan gewerkt wordt...

Een interessant stukje architectuur was de begraafplaats van Gracias. In Peru had ik me al eens hardop afgevraagd of er op de begraafplaatsen eigenlijk wel ruimte was om tussen de graven te lopen (stijl oorlogsbegraafplaats, maar dan dichter op elkaar ). In Colombia werd iedereen boven de grond in een soort muren ´begraven´. Honduras combineert beide stijlen. Graven zijn voor het merendeels bovengronds, maar zo willekeurig over het veld verspreid dat je geen idee hebt of je niet toevallig op een graf staat De nieuwe grafmonumenten zien er mooi en verzorgd uit, maar daarna doet niemand er meer wat aan. De verf bladdert, beton rot, dingen vallen om... en dit alles omgeven door restjes gedroogd beton, oude verfblikken, lege PET-flessen en hopen met onkruiden.

Al deze antropologische bezigheden zorgden ervoor dat mijn tijd rap op raakte. En ineens was het tijd om terug te keren naar San Pedro Sula omdat mijn familie (drie keer scheepsrecht) zijn opwachting zou gaan maken. Dus moest ik met de bus vanuit Santa Rosa de Copan naar San Pedro Sula. Maar er was nog tijd om ´s ochtends een sigarenfabriek te bezoeken. Geweldige rondleiding, het proces duurt in totaal zo´n twaalf maanden en is erg interessant, maar helemaal omdat er zo´n 800 mensen met open mond toekeken hoe ik hem kreeg

Op de parkeerplaats van de fabriek raakte ik in gesprek met een vrachtwagenchauffeur uit Guatamala die stond te lossen en die in 1968 nog eens vijf maanden in Rotterdam had gewerkt. Een half uur later vertelde hij me dat hij onderweg naar Guatamala langs San Pedro kwam en of ik geen lift wilde Dat was een memorabele rit. Bussen stoppen vaak dus bouwen niet zoveel snelheid op, deze vrachtwagen hoefde niet te stoppen! Twee uur later herkende ik de busterminal van San Pedro en kon ik er langs de kant van de weg uit en ik mocht mijn portomonaie niet eens laten zien!

Al die verhalen, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de muziek hier, San Marco zijn heiligendag en de kwaliteit van de wegen... Zo meteen richting vliegveld, geld pinnen en mijn eerste Westerse maaltijd in tien dagen (ze hebben er alleen hamburgertenten ) en dan op avontuur met de familie... Dat opent weer een heel nieuw hoofdstuk. Hoe vaak zal Josué in het Spaans worden aangesproken, zullen ze denken dat ik de vriend van Lianne ben en zullen we het aantal beschikbare bedden in het gezochte hotel overtreffen

12 reacties | reageer

Van kippenbus tot business class (en terug)...

Dank voor alle leuke reacties. Ik ben bang dat dit verhaal niet veel korter is geworden. Maar het gaat dan ook over een hele lange tijd en ik beleef nou eenmaal veel hier  Ik zal proberen wat foto´s te vinden op Facebook om die van de week ook ergens neer te zetten...

Het lijkt erop dat mijn karma aan de beterende hand is. Woohoo. De boot dreef nog toen ik eraf stapte!  Let wel, 'beterende hand', niet 'beter'  We zouden donderdag zeven april vertrekken en woensdagavond hadden we een informatieavond met de kapitein. Zijn eerste woorden waren: "We leave saturday, 11 o'clock". Zestien man met zijn mond open. Bleek hij reparaties te moeten uitvoeren aan de boot zo ging het verhaal. Ik had gelukkig een paar dagen marge voordat ik weer ergens moest zijn, maar voor sommige mensen werd het wel een beetje spannend. Maar goed, twee dagen later vertrekken is prima, maar wat doe je in vredesnaam in die twee dagen wanneer je de hele stad al gezien hebt...? Gelukkig waren er een paar gezellige mensen die wel een paar daagjes naar het strand wilden...

Playa Blanca is een sprookjesstrand. Wit zand, blauw water, palmbomen, houten huisjes met hangmatten en vers gevangen vis op je bord. En dat paradijsje ligt een kilometer of dertig van Cartagena. Maar wel dertig heel avontuurlijke kilometers. Eerst een uur in een echte officiële 'kippenbus' (zo'n houten geval dat iedere twintig meter stopt en niet harder gaat dan veertig a vijftig kilometer per uur heuvel af ). Toen met een bijzonder wiebelige kano twintig meter water over en twintig kilometer met de taxi. Een motortaxi over een kleiweg. En een motortaxi is niet zo'n driewieler hier in Colombia, maar gewoon een brommer en je mag achterop. Zonder helm in je T-shirt, vrezend voor je leven wanneer er ineens tegenliggers of koeien op de weg opduiken  Maar alles ging goed en volledig onder het stof bereikten we het strand. Daar direct de eerste de beste hangmatten besproken en het water in gesprongen. Diner was vers gevangen en gebakken vis, heerlijk. De nacht in de hangmat viel niet tegen, ik werd de eerste keer verbaasd wakker dat ik daadwerkelijk geslapen had  Verder was er echt niets te doen behalve op het strand liggen en zwemmen. Ik zou er geen week willen zitten, maar twee dagen was erg goed uit te houden  De terugweg werd een boottochtje. Dan konden we alvast oefenen.

Zaterdagochtend was het dan zo ver. Op zoek naar 'onze' boot. Onze kapitein was een Oostenrijker van een jaar of zestig die zo uit Bruno of Allo Allo weggelopen kon zijn  Het gezelschap bestond uit wat Australiers, een paar Nederlanders, wat Britten, een Zwitser en nog een Vleugje Duitsers. Behalve de kapitein was er nog een Colombiaans hulpje en dus zaten we met zijn negentienen in hetzelfde schuitje. Voor het grootste deel waren er cabine's, maar voor zes mensen was de slaapplaats de kajuit/kombuis. De hangmatten op Playa Blanca hingen al heel gezellig dicht bij elkaar, maar dit keer sliep ik met vier mensen op een groot twee persoons bed. Dat was even improviseren, maar gelukkig hoefde dat alleen op volle zee, daarna konden we op het dek slapen 

De eerste twee dagen van de zeiltocht gaan over open zee dus er waren genoeg zeezieken. Met mij ging het prima totdat ik binnen ging zitten lezen  Maar een paar uur het roer vasthouden hielp om de misselijkheid te verdrijven. Overdag had de stuurman nog iets om naar te kijken, maar toen ik aan de beurt was was sturen een computerspelletje geworden. Ik had een electronisch compas en een plaatje op de GPS om te zien of ik nog op koers was  Verder was het aardedonker.

Net in bed was er ineens een hoop commotie op het achterdek. Ik hoorde iets over een roer dat stuk was, maar was te gaar om te gaan kijken. De nacht was dramatisch, we werden aan alle kanten belaagd door de golven, het gebonk was niet van de lucht en we deinden alle kanten op. De volgende ochtend waren de zieken niet veel beter, bleken we zonder roer te zitten en 's nachts tien mijl een willekeurige richting opgedreven (zonder uitkijk of iets ). En we moesten nog 120 mijl tot onze eerste bestemming.

Na een paar pogingen om het een en ander te repareren, met onder andere een grote wasmand in het water om ons een kant op te krijgen , werd er een oplossing geknutseld met het overgebleven roer, een paar touwen en maar één draaiende motor. Vanaf toen waren er constant twee mensen bezig met sturen. Eentje om het kompas in de gaten te houden, de ander aan de touwen. De tweede nacht zijn we de nacht in doorgevaren en kwamen we tegen drieën aan op onze bestemming. Playa Blanca, maar dan beter! Ongerepte eilandjes met palmbomen en een paar riffen ertussen en wat vissers in een ouderwetse boomkano die het eten voor je kwamen vangen. Dat waren trouwens niet de enige jagers, er was genoeg mannelijk testosteron aan boord voor een kleine stad. En dus gingen er vanaf het eerste moment mannen met speren, messen en netten te water  Kapitein Fritz bleek jaren kok geweest te zijn en kookte een heel aardig potje. 's Middags en 's avonds warm eten. De eerste dagen at maar de helft mee , maar tussen de eilanden was er geen golfslag en trok iedereen een beetje bij.

's Avonds ging er een lijntje over boord om eens te zien of er iets groots wilde bijten. Hoe groot was de verbazing toen er binnen een half uur iets aan hing en iets nogal omvangrijks ook. Een zusterhaai van zo'n 1.70 meter op zijn minst! Fritz ging uit zijn dak, een paar van de jagers vonden het prachtig, maar er was toch wel een groot deel van de aanwezigen die het prima hadden gevonden als we hem (hij bleek twee piemels te hebben ) hadden laten gaan. Dat bleek echter niet de bedoeling, alleen hoe dood je zo'n ding? Het arme dier heeft nog best een tijdje geleden ben ik bang. Daarna zijn ze nog tot diep in de nacht bezig geweest met uitbenen en hebben we er twee dagen heerlijk van gegeten.

Om goed te maken dat we twee dagen later vertrokken waren en omdat we zo gezellig waren bood Fritz ons een extra dag tussen de eilanden aan. Dat leek een prima plan, ik had toch al geen tijd meer om echt iets te doen in Panama of Costa Rica. Dus hebben we nog een dagje tussen de Nederlandse en Duitse pensionados in een baai gelegen en volleybal gespeeld. Het bleek dat de meeste schepen daar lagen omdat de uitbater van het eilandje het voor elkaar had gekregen om een draadloos internet netwerk te creëeren  Het was daar net Benidorm, maar dan op boten 

Ons idee was dat Fritz ergens een haventje in zou varen en ons op de bus zou zetten. Dat bleek niet helemaal te kloppen (Fritz was niet zo scheutig met informatie ). Met zijn allen in een speedbootje en een volgboot met alle tassen gingen we een half uur richting kust. Vervolgens zouden we overstappen voor een paar uur durende jeeptocht, alleen stond het water van de rivier te hoog voor de jeeps (en de brug is nog niet af). Dus werd het nog een boottochtje. Alleen daar bleek het water te laag voor onze boot?!  Toen we overgestapt waren in een gigantische boomstamkano konden we met wat gesleep en geduw toch bij de jeeps komen. Vanaf daar was het nog een paar uur over een weg met meer bochten en hellingen dan ik ooit zo dicht bij elkaar gezien heb. Het leek wel een achtbaan.

Het was mijn plan was om door te rijden naar de busterminal, daar een ticket te kopen voor de nachtbus naar Costa Rica en op de terminal op die bus te wachten. Dan in Costa Rica de dag in de buurt van het vliegveld door te brengen om 's nachts op het vliegtuig te stappen. En toen was de bus vol en was ik genoodzaakt om de volgende ochtend met de bus te vertrekken  En toen werd het een beetje kritisch qua timing  Gelukkig blijkt Costa Rica een uur achter te lopen en had ik maarliefst drie uur tussen de geplande aankomst van de bus en de take off. Zeëen van tijd wanneer je geen lekke banden krijgt ofzo 

Omdat ik ineens toch in Panama stad bleef overnachten kon ik weer op zoek naar mijn vrienden van de boot. Van een aantal wist ik in welk hostal ze zaten dus toog ik vol goede moed die kant op. Omdat ik in een avontuurlijke bui was had ik besloten met al mijn bagage een bus te nemen. Het probleem met deze bussen is dat er geen dienstregeling is, de bestemmingen op de voorkant geschilderd staan en dat voor een leek (maar ook voor de locals zo blijkt steeds weer ) moeilijk te doorgronden is hoe je waar en wanneer komt  Na een paar keer vragen zat ik in een bus en wist het waarempel voor elkaar te krijgen om in de buurt van het gezochte adres uit te stappen. En toen bleek het hostal niet meer op het adres te zitten dat ik in mijn boek had  Een 'welwillende' voorbijganger stuurde me vijftien blokken de verkeerde kant op en toen was het bijna donker. Gelukkig kwam ik toen ineens een Argentijn tegen die op zoek was naar een goedkoper hotel en hij kon, met mijn inmiddels in een internetcafe verkregen adres en aanwijzingen, een voorbijganger strikken die ons voor de deur afzette 

Bij aankomst in het hostal bleken mijn bootvriendinnen de volgende dag in dezelfde bus naar Costa Rica te zitten dus dat was gezellig. Tijdens een korte internetsessie had ik al iets op nu.nl gezien over een vulkaanuitbarsting en problemen met vliegen, maar had dat nooit aan mijn familie gekoppeld. Totdat ik 's ochtends ineens een mailtje van mijn broertje kreeg. In plaats van vrijdag vlogen ze nu pas maandag... Qua timing was het voor mij allemaal te laat om mijn vlucht te annuleren of om te boeken dus toch maar de bus in.

Na een rustige busrit kwamen we maarliefst een uur te vroeg aan op onze bestemming en kon ik met de taxi zo naar het vliegveld. Daar kon ik mooi een paar uurtjes op de grond slapen voordat ik moest inchecken. Bij het boarden snapte ik ineens waarom ik maar uit zo weinig stoelen had kunnen kiezen. Ik had een business class ticket  Dat was wel eens interessant voor de verandering. Thee uit een mok, echt bestek bij je verse vruchten, croissantje met een omelet erbij. Helemaal niet verkeerd. Om het gevoel te completeren nog even voorgedrongen in de rij bij mijn overstap in El Salvador  Het contrast met mijn aansluitende vervoer in San Pedro was dan ook vrij groot, want ik ging weer terug de lokale bus in.

Heel bijzonder om ineens in Honduras te zijn na zo´n lange tijd. En heel interessant om mijn kinderherinneringen van een kwart eeuw geleden te vergelijken met de actualiteit. En voorlopig heb ik daar nog wel even de tijd voor aangezien de rest van de familie, in verband met die vermaledijde vulkaan op IJsland, dus niet op 16 april, niet op 19 april, maar pas op 27 april deze kant op komt...  

11 reacties | reageer

Volgende pagina »