(leestip voor mensen met weinig tijd... houd het bij de eerste en laatste alinea

)

De kogel is dan eindelijk door de kerk. Ik ga Lima na drie weken verlaten

Vannacht is mijn laatste nacht in deze hostel en morgen slaap ik in de bus... Natuurlijk zou ik hier al eerder weg, maar ik had zulke goede redenen gevonden om niet te hoeven dat het er nog even niet van kwam.

Dinsdag zou ik mijn laatste dag vliegen. Alleen was er niet genoeg wind. Die kende ik nog niet. De rest van het jaar zit ik op Texel op minder wind te wachten

Woensdag was het dan eindelijk zo ver en ging ik mijn laatste vluchten maken. En dit keer vanaf de officiële parapente veldje waar ook alle tandems vertrekken. Ik ben van half twee tot half zes aan het vliegen geweest. Opstijgen, rondje voor de vuurtoren, tot boven alle appartementengebouwen, een paar kilomter langs de kust, weer terug, hoogte verliezen boven zee, landen en meteen weer vertrekken. Uiteindelijk moest ik van Lucho stoppen, anders was ik nu nog steeds bezig geweest Jammer genoeg was mijn camera nog steeds onbruikbaar, want het uitzicht was onbetaalbaar. Tegen het eind met een laag zonnetje achter me de stad rustig tegen de heuvels aan zien liggen zonder alle drukte en herrie is echt heel mooi.

Die camera begon me ondertussen toch echt irriteren dus nog maar weer eens een paar winkels af. Helaas hadden ze hier nergens wat ik nodig had, ze verkopen het merk hier nauwelijks en van type en uitvoering hadden ze nog nooit gehoord. Maar een van mijn springvrienden wilde wel met me richting het centrum naar een gigantische overdekte markt. Denk Zwarte Markt in Beverwijk, maar dan kleinere stalletjes en vier verdiepingen hoog ofzo. De eerste verkoper die we vroegen stuurde een mannetje weg en die kwam na vijf minuten terug met een verkeerde batterij, nog maar een keer, en nog een keer... uiteindelijk gaf hij het op. Oeps. Maar gelukkig waren er nog wel een paar andere stalletjes

Bij het tiende stalletje (toen we bijna door de cameraverkopers heen waren) had iemand het idee om er eens een ander merk batterij in te stoppen en wonder o wonder, het werkte. Ik heb nu een Kodak batterij in een Fuji camera. Een lader erbij en klaar was Cas. De lader is nog een interessant geval zonder instructies, met knopjes en alle tekst op de lader in het Chinees (en helaas bleek de Koreaanse op mijn kamer geen Chinees te kunnen lezen). De eerste keer opladen was dus niet helemaal gelukt, maar nu denk ik het te snappen

Omdat het inmiddels donderdag was kon ik net zo goed nog even het weekend afwachten en een sprongetje wagen. Vanwege een klein soort luchtvaartfestivalletje op het vliegveld waar gesprongen wordt was er een grote kist van het leger geregeld waar ook burgers gratis uit mochten. Ik had begrepen dat er twintig man in zou gaan, maar het bleken er 45 te zijn

Vrijdagmiddag ging ik nog even checken of het plan veranderd was. Nou dat was het. Er was bijna paniek. Maurice was al helemaal langs mijn hostel gelopen (niemand loopt hier!) en had daar instructies achter gelaten toen ik hem vlakbij zijn huis tegenkwam. Bleek ik bij een notaris langs te moeten met mijn paspoort en een formulier om een soort eigenrisicoverklaring te laten stempelen. En daar had ik nog een half uur voor. Gelukkig was het kantoor vlakbij mijn hostel en lukte dat dus. De tweede verandering in het plan was dat ik ineens om 07:30 in plaats van 09:00 op moest komen draven. Dat hoorde ik ´s avonds om half tien, en ik had geen wekker. Snel proberen een wekker te kopen, maar in tegenstelling tot de supermarkten en drogisterijen zijn de electronica winkels geen 24 uur per dag open (en bovendien verkopen ze hier nergens wekkers). De nachtreceptionist zou me wakker maken, maar ik was er niet zeker op en ben dus wel dertig keer wakker geschrokken. De laatste keer dus om ´07:40´. In blinde paniek ben ik in mijn kleren geschoten en de kamer uit gerend om erachter te komen dat het 05:40 was Ik was dus lekker op tijd wakker

Op de dropzone kreeg ik mijn leenparachute. Dit keer een studentenexemplaar van het formaat waar ik ooit aan begonnen ben

En na een hoop drukte voor een whiteboard waren de groepen gemaakt en de exit-volgorde bepaald en konden we de bus in. We hebben waarschijnlijk niet harder dan vijftig gereden, maar ik was al lang blij dat de motor bleef draaien. De soldaten lagen te slapen en de burgers waren op schoolreisje en enorm blij en luidruchtig.

Op het militaire vliegveld moesten we eerst nog langs het hospitaal voor een ´medische keuring´ en een paar stempels. Toen bleek dat de hartslag en bloeddruk voor iedereen binnen de grenzen lagen mochten we op pad. Een Antonov 32 maarliefst. 45 springers aan boord, waarvan zo´n 25 burgers, waarvan 1 buitenlander

De voorzitter van de springclub (Los Angelos Negros, de naam is waarschijnlijk een combinatie van iets met springen en het plaatsje naast het vliegveld) die ook voorzitter van de Peruviaanse springvereniging is heeft schijnbaar nog wel wat moeite gehad om me mee te krijgen. Zo moesten er iemand anders aan de grond blijven omdat ik mee was en vond de commandant van de basis het geen goed idee om buitenlanders mee te nemen. Maar het was gelukt. Ik ging mee in een negenmansformatie. In het vliegtuig kreeg de chef van de militaire groep de piloten zo gek dat we alsnog naar 15.000 voet gingen (zijn chef wilde ons oorspronkelijk maar naar 7.000 voet brengen ). Op 15.000 voet is er alleen niet zoveel lucht (zuurstof) meer en daar moet je dus niet te lang blijven. Gelukkig mochten we eruit voordat onze hoofdpijn problematisch werd De sprong uit de ´tailgate´ (achterdeur) was echt heel gaaf. Ik kon de rest in mijn t-shirtje en lange broek aardig bijbenen en lag netjes op mijn plaats. Toen de boot (parachute) open en kon ik heeeeeeel rustig terug naar het landingsterrein.

Inmiddels was het best druk op het vliegveld met toeschouwers. De Finse jongen die eigenlijk ook mee zou springen, maar alle updates gemist had was er ook en hij zou uit een van de kleine vliegtuigjes sprigen. Nou, aan het eind van de dag had hij bijna 6 sprongen! De eerste keer dat hij bijna sprong ging het vliegtuig niet, de tweede keer werd het afgeblazen omdat er een ander vliegtuig zou komen, de derde keer zou er een helicopter komen die uiteindelijk weer een vliegtuig werd, toen stond hij omgehangen bij de helicopter, maar bleek die niet genoeg brandstof meer te hebben, toen waren er nog wat andere schijnbewegingen en gingen de vliegtuigjes ineens weg zonder dat hij zijn voeten van de grond had gehad. Gelukkig had ik me niet aangemeld voor een sprongetje en heb ik maar een sprintje getrokken toen het erop leek dat er plekken in de helicopter waren

Na afloop was er nog erg veel bier over in de kiosk dus ging de prijs omlaag. Van vier, naar drie, naar twee soles voor een biertje. Daar hadden de springers wel oren naar dus was het nog lang onrustig op het vliegveld

Morgen vertrek ik voor een busreis van meer dan 24 uur naar Ecuador. Tenminste dat hoop ik, het meisje bij de busterminal sprak geen woord Engels dus ik hoop maar dat ik niet in Chili eindig

Het kaartje kopen was sowieso een avontuur, een kwartier met de taxi naar het kantoor en terug met een of andere illegale taxi waarvan de chauffeur heel aardig was, maar af en toe viel zijn hoofd wel heel gek richting zijn borst Eigenlijk zou ik eerst nog een paar dagen in Peru aan de kust gaan zitten, maar deze bus gaat de grens over en dat scheelt een hoop gedoe. Anders had ik bij de grens uit moeten stappen en met taxi´s en bussen Ecuador in moeten reizen. Nu word ik netjes afgezet in de tweede grootste stad van Ecuador. Mijn spring en parapentevrienden verzekeren me dat ze daar allemaal mensen kennen dus waarschijnlijk ga ik binnenkort nog wel weer een rondje vliegen...